กเขาดึงแหขึ้นฝั่งเกือบจะลากขึ้นไม่ไหวกันเสียแล้วเพราะว่าหนักเกินไป
น่าเสียดายยิ่งนัก มีปลาตัวใหญ่เบิ้มตัวหนึ่งทำแหขาดหนีไปได้ ทั้งยังทำให้ปลาตัวอื่น ๆ หนีไปได้อีกหลายตัว
เย่อวี๋หรานมองรอยฉีกขาดนั้นก็พบว่าค่อนข้างใหญ่ทีเดียว
“อย่าโลภไปหน่อยเลย ปลาสามถังนี้พอให้พวกเราทั้งบ้านกินกันได้หลายวันแล้ว”
แต่ละคนยิ้มกว้างอย่างปีติยิ่งนัก สีหน้าสดใสกันถ้วนหน้า รู้สึกเหมือนได้กินลงท้องไปแล้วกระนั้น
เย่อวี๋หรานตัดสินใจบอกให้ลูกสะใภ้ทุกคนหยิบปลาคนละสองตัวเอาไปส่งบ้านมารดา แล้วให้จูปาเม่ยหยิบขึ้นมาสองตัวใส่ตะกร้าเอาไปส่งที่เรือนพ่อเฒ่าหลินและแม่เฒ่าหลิน
ปลาส่วนที่เหลือ มีบางส่วนที่ได้รับบาดเจ็บหรือตายไปแล้ว ต้องรีบนำไปทำอาหาร ส่วนตัวอื่นๆ ยังไม่ต้องรีบร้อนจัดการ สามารถเปลี่ยนน้ำเลี้ยงเอาไว้ก่อนได้
“ท่านย่า ข้าอยากกินลูกชิ้นปลาขอรับ”
“ท่านย่า ข้าก็อยากกิน”
“ท่านแม่ ตอนเย็นพวกเรากินลูกชิ้นปลากันเถอะ”
……
เย่อวี๋หรานมองไปยังปลามากมายเหล่านั้น เหตุใดจะไม่ตกลง?
จูซาน จูซื่อ และจูอู่ยังตั้งใจว่าจะซ่อมแหให้เสร็จก่อนเวลาฟ้ามืดวันนี้ พรุ่งนี้จะได้ไปจับปลาอีก
ถ้าทุกวันล้วนจับได้เยอะเช่นนี้จะดีงามเพียงไหน?
เย่อวี๋หรานได้ยินก็หัวเราะ “อย่าคิดเลย นี่เป็นครั้งแรก พวกปลาไม่เคยเผชิญเรื่องแบบนี้มาก่อนจึงค่อนข้างโง่งม แห่เข้ามาชนแหกันหมด แต่ถ้าทำหลายครั้งเข้า พวกเจ้าคอยดูแล้วกัน พวกมันจะเริ่มเรียนรู้ขึ้นมาแล้ว ไม่โง
