บทที่ 95 ไม่มีน้ำมันสักนิด
ครั้นพูดถึงสุราก็พลันรู้สึกว่าหนอนสุราที่หลับใหลมานานปีเริ่มตื่นขึ้นมาอีกครั้ง โงหัวคืบคลานขึ้นมาอย่างเงอะงะ
จูเหล่าซานยังไม่รู้ความชอบของพี่ชายตนเอง เขายิ้มพลางกล่าวว่า “ไม่ต้องห่วง พี่ใหญ่ มีเหล้าพอกินแน่นอน ข้าให้เมียของซานจ้วงแลกกลับมาโดยเฉพาะเชียวนะ”
อีกด้านหนึ่ง จูอู่กลับไปถึงเรือนแล้ว
“ท่านแม่ ทางนั้นอยากให้พวกข้าอยู่กินข้าวด้วย ท่านพ่อรับปากไปแล้วขอรับ”
“อ้อ งั้นนกกระจอกที่พี่สามกับพี่สี่ของเจ้าจับกลับมาให้ เจ้ายังเอาอยู่หรือไม่? คนละครึ่งตัว” เย่อวี๋หรานกลัวว่าเขาจะพูดผิดจึงย้ำไปอีกที “ไม่มีส่วนของข้ากับพ่อเจ้า”
จูอู่ได้ยินว่ามีนกกระจอกก็อยากกิน แต่เมื่อเขาได้ยินว่าไม่มีส่วนของบิดามารดาก็อึ้งไป “เหตุใดจึงไม่มีส่วนของท่านแม่กับท่านพ่อล่ะขอรับ?”
“มีไม่พอ ถ้าข้ากับพ่อเจ้าไม่กินก็แบ่งให้พวกเจ้าได้คนละครึ่งตัวพอดี”
จูอู่ตอบกลับทันควัน “งั้นครึ่งตัวส่วนของข้าไม่เอาแล้ว ของพี่ใหญ่กับพี่รองก็ไม่เอาเหมือนกันขอรับ ท่านแม่ ท่านลำบากมาทั้งวันแล้ว ท่านกินเถอะ ข้ากับท่านพ่อกินข้าวทางนั้นจะต้องได้กินดี ๆ แน่นอน ท่านไม่ต้องเป็นห่วงพวกข้า”
เขาไม่ได้กิน งั้นพี่ใหญ่กับพี่รองก็ไม่ต้องกินแล้ว
ครั้นกลับไปถึงทางนั้น จูอู่ก็เลี่ยงอาสามกับอาสี่ และไปหาจูต้ากับจูเอ้อร์เพื่อบอกพวกเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้
จูต้ากับจูเอ้อร์ฟังแล้วก็ไม่มีความเห็นอะไร ความคิดของพวกเขาไม่ได้ซับซ้อน
