บทที่ 93 แหจับปลา
เนื่องจากเจ้าของร่างเดิมทำใยป่านไม่เป็น ปกติลูกสะใภ้เป็นคนทำ เชือกป่านในเรือนจึงเก็บไว้ใต้เตียงของบรรดาลูกสะใภ้
เดิมทีเย่อวี๋หรานยังกลัวว่าจะไม่พอใช้ คิดไม่ถึงว่าจะหาออกมาได้เยอะเพียงนี้ นางประมาณดูคร่าว ๆ พบว่าเชือกป่านมีพอให้สานแหได้มากกว่าหนึ่งปากเลยทีเดียว
“ไปหาท่อนไม้มา” เย่อวี๋หรานบอก
“อันนี้ได้หรือไม่เจ้าคะ?” หลี่ซื่อหามาได้หนึ่งอัน
เย่อวี๋หรานดูแล้วก็คิดว่าน่าจะใช้งานได้ จึงเรียกลูกสะใภ้กับเด็กสาวทั้งหลายมา “ข้าจะทำให้ดูก่อน พวกเจ้าดูว่าข้าสานอย่างไร จากนั้นก็ทำตามข้า”
ถึงจะไม่รู้ว่านางจะทำอะไร แต่ทุกคนก็ผงกศีรษะ
เย่อวี๋หรานลองทาบดูแล้วจึงผูกปมไว้ด้านหนึ่ง เหลือความยาวไว้เท่าที่ต้องการ ผูกเชือกไว้ตามแนวนอนของท่อนไม้
จากนั้นนางก็เอาเชือกป่านมาอีกมัด ผูกไว้บนท่อนไม้ตามแนวดิ่ง เหลือความยาวเท่าที่ต้องการเอาไว้
“เห็นหรือยัง ความยาวเท่านี้ พวกเจ้าตัดเชือกป่านให้ข้า ข้าจะได้เอามามัดไว้”
ครั้นตัดมาหนึ่งเส้น นางก็เอาเส้นนั้นไปผูก
วิธีการก็เหมือนกับก่อนหน้านี้ เอาไปผูกไว้ตามแนวดิ่ง แต่นางผูกไว้ข้าง ๆ กับเชือกเส้นแรก โดยทิ้งช่วงไว้ประมาณสองข้อนิ้ว
ถ้าความยาวไม่พอก็ไม่ต้องกังวล ค่อยเอาเชือกมาผูกต่อข้างล่างก็ได้
อย่างไรเสียครั้งนี้ก็คือทดลองนำไปใช้ก่อน ไม่แน่ว่าจะต้องสำเร็จ พอถูไถไปได้ก็พอแล้ว
รอจนเย่อวี๋หรานผูกเชือกป่านเสร็จเรียบร้อย ก็ได้สิ่งของที่มีหน้าตาเหมือนพู่เร
