งเดิมเสียแล้ว
“…” จูซานได้แต่ครุ่นคิดว่า เอาเถอะ ท่านแม่ก็พูดถูก
ส่วนจูซื่อก็ถามขึ้นจากข้าง ๆ ว่า “ท่านแม่ ดอกตู้เจวียนสีเหลืองใช้วางยาสลบนกกระจอกได้จริงหรือขอรับ? ถ้าวิธีนี้ใช้งานได้จริง พวกเราก็เอามาใช้สักหน่อย แบบนี้ที่เรือนก็จะมีเนื้อกินแล้ว”
แค่นึกถึงรสชาติอันโอชะของอาหารจานเนื้อที่มารดาของเขาเป็นคนทำ จูซื่อก็น้ำลายไหลแล้ว
“พวกเจ้าจะเอาวิธีนี้ไปใช้ก็ได้ นอกจากดอกตู้เจวียนสีเหลืองแล้ว ที่จริงยังมีอีกสูตรซึ่งอาจได้ผลดีกว่า นั่นคือการใช้หม่าเฉียนจื่อ[2] แต่หม่าเฉียนจื่อมีพิษ ข้ากลัวว่าต้าเป่าจะใส่ลงไปเยอะเกิน นกกระจอกถูกวางยาสลบแล้ว แต่ก็อาจเอามากินไม่ได้ อย่างนั้นก็เป็นปัญหาแล้ว” เย่อวี๋หรานบอกอีกสูตร
เน่าหยางฮวากับหม่าเฉียนจื่อบดเป็นผง แล้วนำไปผสมกับสุรา แช่ทิ้งไว้หนึ่งคืน ตากให้แห้งก็สามารถนำมาใช้ได้แล้ว
จูซานลูบคาง “ยังมีวิธีนี้ด้วยหรือเนี่ย”
เย่อวี๋หรานมองเขาแล้วพูดว่า “ที่จริงเอาเมล็ดข้าวไปแช่เหล้าก็ได้ผลดีมาก แต่ต้องใช้เหล้าเกาเหลียง ทั้งยังต้องแช่สลับกับตากแห้งอย่างละสามรอบถึงจะใช้วางยานกกระจอกได้ นอกจากนี้ เอาเฉ่าอูหนึ่งตำลึงกับเมล็ดงาสองตำลึงไปผัดให้หอมแล้วโปรยทิ้งไว้บนพื้น ก็สามารถทำให้นกเขาลายที่มาจิกกินสลบได้เช่นกัน…”
“อะไรนะ?! นกเขาลายกินเฉ่าอูกับเมล็ดงาก็สลบแล้ว?!” จูซื่อตะลึง
“ถ้าพวกเจ้าหากากเหล้ามาได้ก็สามารถใช้ได้เหมือนกัน”
“อันนี้ค่อยหาง่ายหน่อย” จูซื่อโพล่งขึ้
