บทที่ 90 เจ้าคิดว่าเจ้าฉลาดกว่านก
“ข้าต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ!” นางทวนประโยคนี้ในใจอยู่ซ้ำ ๆ
ในขณะที่ด้านข้างนาง จูปาเม่ยยังไม่ตื่น
แสงแดดยามเช้าส่องผ่านช่องว่างของหน้าต่าง สาดส่องมายังใบหน้าด้านข้างของนาง
นางหลับสนิทราวกับกำลังฝันหวาน ริมฝีปากของนางปิดกระทบเข้าหากัน และกอดเย่อวี๋หรานแน่นขึ้น
เย่อวี๋หรานรับรู้ได้ถึงสัมผัสของแขนที่โอบรอบเอว และขาที่หนีบขาของนางอยู่ ดูเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าเมื่อคืนทำไมนางถึงฝันเช่นนั้น แน่นอนว่าเป็นเพราะจูปาเม่ย ก่อนนอนยังเรียก ‘คุณชายกาน’ ครั้นนอนแล้วยังมากอดนางอย่างนี้ จะไม่ให้นางฝันเช่นนี้ได้อย่างไร?
ยังมีอีกข้อคือเพราะเจ้าของร่างเดิมและชายชราผู้เป็นสามีนั้นมีชีวิตอย่าง ‘ผู้มีประสบการณ์’ ร่างกายนี้จึงถูก ‘สอน’ ให้มีความเป็นผู้ใหญ่อยู่มาก
ไม่แน่ว่าก่อนที่นางจะทะลุมิติมา เจ้าของร่างเดิมกับจูเหล่าโถวอาจจะใช้ชีวิตสามีภรรยากันบ้างในบางครั้ง ผลสุดท้ายหลังจากนางทะลุมิติมา ก็หาข้ออ้างในการแยกห้องนอนกับอีกฝ่าย
ดังนั้นนางคิดไปเองหรือเปล่า?
สามีภรรยานั้นความสัมพันธ์ต้องซื่อสัตย์ นี่คือหลักการทางศีลธรรมที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้
เดิมทีมันก็ไม่มีอะไรนัก แต่นางจะไปสนใจชายชราได้อย่างไร!
ตอนที่นางทะลุมิติมา แม้ว่านางจะอายุเยอะแล้ว แต่ก็แค่สามสิบต้น ๆ เท่านั้น เทียบกับเจ้าของร่างเดิมผู้นี้แล้ว นางก็ยังอายุน้อยกว่ามาก
และฝ่ายชายก็อายุสามสิบเช่นกัน ชายชราสารเลว….
เย่อวี๋หราน
