ิดบางอย่างได้พุ่งชนหัวผม
“สตรีม…”
ผมนึกถึงสตรีมที่ตัวเองเพิ่งทำจบไป
“มันต้องมีใครสักคนสตรีมเกมอยู่แน่ ๆ ใช่ไหม?”
ไลฟ์สตรีมครั้งล่าสุดที่ผมจำได้มันไปได้สวยมาก ถ้าเป็นอย่างนั้นละก็คงจะมีใครสักคนกำลังเล่นเกมนี้อยู่แน่นอน
ผมรู้สึกใจเต้นรัวเมื่อคิดได้ดังนั้นขณะเปิดแอปสตรีมมิ่งขึ้นมา แต่ก่อนที่กำลังจะกดเปิด ผมมองดูเวลาพลันตัวแข็งทื่อ
“อ่า…”
จริงด้วยสิ ต้องทำเรื่องนั้นก่อน
ผมจำใจพับเรื่องเกมไปอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะใช้สายตาจ้องเขม็งที่ภาพวาดเบื้องหน้า ทันใดนั้นผมก็รู้สึกประหม่าขึ้นมา จึงลุกจากเก้าอี้ไปยืนตรงหน้ามันแทน
ติ๊ก ติ๊ก—
เข็มวินาทีเคลื่อนผ่านไป จนในที่สุดก็ชี้ไปยังเลข 12
1:00 น.
กาลเวลาเริ่มนับถอยหลัง ผมกลั้นลมหายใจ
ในช่วงที่ร่างกายเริ่มเกร็งเครียด…
ติ๊ง!
โสตประสาทหูได้ยินเสียงแจ้งเตือนดังมาจากแล็ปท็อป
ผมชะงักกึกและเผลอกะพริบตาโดยไม่ได้ตั้งใจ โอ้ย เชี่ยละ! ผมเริ่มตื่นตระหนก แต่ในวินาทีต่อมา ผมก็ตระหนักได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง…
‘ไม่มีเลย’
มันไม่เกิดอะไรขึ้นเลยแม้ว่าผมจะกะพริบตาไปแล้ว ถ้าอย่างนั้น…? ศีรษะค่อย ๆ หันกลับไป สายตาจดจ่ออยู่กับแล็ปท็อปตัวเอง ฝีเท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งเหลือบเห็นหน้าจอแวบหนี่ง
จังหวะนั้นคือตอนที่ผมได้เห็นมัน
[ยินดีด้วย คุณทำเค
