บทที่ 88 เย็นนี้มีเนื้อกิน
หากเย่อวี๋หรานอยู่ที่นี่ จะต้องพบความจริงที่ว่าพี่ชายน้องชายจำนวนมากของสกุลจูถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มเช่นนี้
จูต้าและจูเอ้อร์เป็นประเภททำงานอย่างซื่อสัตย์ ดังนั้นพวกเขาจึงแบ่งเป็นฝ่ายหนึ่ง พี่ชายน้องชายคนอื่น ๆ คิดว่าพวกเขาซื่อสัตย์เกินไป ปกติเวลามีเรื่องอะไรก็จะไม่ค่อยชวนพวกเขาไปด้วย
จูซาน จูซื่อ และจูอู่เป็นประเภทที่ยืดหยุ่นกว่า โดยเฉพาะจูซาน อย่ามองว่าสองคนหลังขี้เกียจทำงาน แต่ตราบใดที่จูซานเปิดปาก สองคนนั้นก็ต้อง ‘ฟัง’ อย่างไม่ต้องสงสัย
แน่นอนว่าเพื่อให้น้องชายทั้งสองคนเชื่อฟัง จูซานไม่ใช่ว่าจะไม่มีข้อแลกเปลี่ยน ในยามปกติก็ช่วย ‘ปิดบัง’ เปิดทางให้พวกเขาได้แอบอู้ ยามที่มีเรื่องใดก็เรียกพวกเขา ยามที่มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นก็แบกรับร่วมกัน
มาถึงจูชีซึ่งเป็น ‘เจ้าทึ่ม’ ที่ไม่มีใครแยแส มีเพียงต้าเป่าและเอ้อร์เป่าที่ดูแลเขาได้
เมื่อมาถึงประตูบ้าน แน่นอนว่าจูเหล่าโถวได้กลิ่นที่หอมเป็นพิเศษมาตามทางเดิน
“มีเนื้อหรือ!” พี่น้องสกุลจูไม่คุ้นเคยต่อกลิ่นนี้ ทำได้เพียงไม่อยากจะเชื่อ คงไม่ใช่น้ำพริกเนื้ออีกแล้วใช่หรือไม่?
แม้ว่าน้ำพริกเนื้อจะรสชาติอร่อย แต่กินทุกวันย่อมอยากเปลี่ยนรสชาติบ้าง
“ไม่ใช่น้ำพริกเนื้อแน่นอน” จูอู่พูดอย่างมั่นใจ “น้ำพริกเนื้อไม่กลิ่นแรงเช่นนี้”
จูซื่อสูดหายใจเข้าลึก “ข้าคิดว่าอาหารน่าจะเยอะ กินกันอิ่มหมีพีมันแน่นอน”
เมื่อพวกเขาเข้าไปในลานบ้านก็เห็นต้
