บทที่ 87 โครงไก่ราดน้ำแกง
สุดท้ายเย่อวี๋หรานก็ไม่ได้ดูหลี่ซื่อฟอกหนังกระต่าย เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่จะทำเสร็จได้ในวันสองวัน อีกทั้งเย่อวี๋หรานยังต้องไปทำอาหารเย็น
แม้จะตั้งใจไว้แล้วว่าวันนี้จะทำอาหารจานเนื้อ แต่เมื่อพิจารณาว่าหลี่ซื่อยังท้องอยู่ ไม่เหมาะจะกินเนื้อกระต่าย จึงตัดสินใจเอาเนื้อไก่มาทำอาหาร
ก่อนจะเริ่ม นางแยกส่วนที่ติดมันของไก่และกระต่ายออกมาเคี่ยวเอาน้ำมันแล้วเทใส่โถ ต่อให้มีน้อยเพียงไรแต่ก็ยังเป็นน้ำมันนี่นา
ครั้นทำใจล้างหม้อที่เพิ่งจะใช้เคี่ยวน้ำมันไม่ได้ กากน้ำมันก็ตัดใจทิ้งไม่ลง นางจึงใช้น้ำมันส่วนนั้นมาผัดไก่หั่นเต๋าเสียเลย
เดิมทีควรเป็นผัดมันฝรั่งใส่ไก่ แต่น่าเสียดายที่เย่อวี๋หรานไม่เห็นแม้เงาของมันฝรั่ง จึงได้แต่เอามันเทศมาใช้แทนแล้ว
เอามันเทศหั่นเต๋าโยนลงไปผัดในหม้อจนกระทั่งออกเหลือง ตักขึ้นมาพักไว้ เทต้นหอมซอยลงไปผัดในน้ำมัน จากนั้นโยนเนื้อไก่หั่นเต๋าขนาดพอดีคำลงไปผัดไฟแรง
หลังจากเนื้อไก่เปลี่ยนสีแล้ว ค่อยเทมันเทศที่ผัดไว้ก่อนหน้านี้ลงหม้อไปอีกครั้ง เทน้ำพริกที่ผสมน้ำแกงกระดูกลงไปคลุกเคล้าให้เข้ากัน ซึ่งเป็นวิธีที่เย่อวี๋หรานคิดขึ้นมาเพื่อช่วยประหยัดพริก แต่ยังได้กินอาหารที่มีรสเผ็ดอยู่ จากนั้นเติมน้ำลงไปพอสมควร และตุ๋นทิ้งไว้
ตุ๋นด้วยไฟอ่อนจนกระทั่งเนื้อไก่ซึมซับรสชาติจากน้ำแกงเข้าไป และก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย
เย่อวี๋หรานแบ่งไก่ออกเป็นสองส่วนคือเนื้อไก่แล
