บทที่ 86 คุณชายกานผู้นี้เป็นใครกัน
“ใช่ ๆๆ เจ้าพูดได้ไม่ผิดเลย มันสมควรเรียกว่าเย่โต่ว ถ้าแม่สามีของเจ้าคิดค้นของสิ่งนี้ได้เร็วกว่านี้สักหลายปี พวกข้าคงจะประหยัดแรงไปได้มากโขเชียวล่ะ”
หลี่ซื่อตอบกลับทันทีว่า “ถึงได้บอกว่าบังเอิญยิ่งนักอย่างไรเจ้าคะ พ่อสามีของข้าเป็นคนอย่างไร พวกท่านก็น่าจะรู้ดี เขาขึ้นชื่อว่าทะนุถนอมภรรยายิ่งนัก บ้านข้าอะไรก็ให้แม่สามีเป็นคนตัดสินใจ การทำนาเป็นงานหนักทั้งยังลำบากขนาดนั้น พ่อสามีจะตัดใจปล่อยให้แม่สามีไปทำได้อย่างไร? แม่สามีข้าไม่เคยไปมาก่อนจึงไม่ทราบเลยว่าทุกคนทำนากันอย่างไร ปีนี้ประจวบเหมาะยิ่งนัก นางนึกสนใจขึ้นมาจึงไปดูที่ทุ่งนาเสียหน่อย ค่อยพบว่าที่แท้พ่อสามีกับพี่น้องของสามีข้าทำนากันเช่นนี้เอง ตรากตรำเกินไปแล้ว…แม่สามีจึงคิดว่าไม่ได้การ ต้องคิดหาวิธีหน่อยแล้ว”
“เย่โต่วจึงถูกแม่สามีของข้าประดิษฐ์ขึ้นมาด้วยประการฉะนี้เจ้าค่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะคิดค้นขึ้นมาได้กระชั้นชิดเกินไป ตามการออกแบบของท่านแม่ มันสมควรมีลักษณะสี่เหลี่ยมและมีฐานรองข้างล่าง เช่นนี้ก็ไม่จำเป็นต้องหาบมัดข้าวกลับมา แต่นวดข้าวให้เสร็จก่อนแล้วค่อยขนข้าวเปลือกกลับมาทีเดียว แบบนี้จึงช่วยทุ่นแรงและเวลาได้อย่างแท้จริง”
“ท่านป้า บ้านข้ามีคนมาก ไม้ปูเตียงมีหลายอัน ดังนั้นจึงทำของแบบนี้ออกมาได้ แต่บ้านพวกท่านไม่ได้มีคนมากปานนั้น เจ้าสิ่งนี้ก็ไม่ได้ใช้งานบ่อย ๆ ไม่จำเป็นต้องแยกกันทำก็ได้ แต่ร่วม
