เอามาให้เหลนชาย
ครั้นถึงช่วงเก็บเกี่ยวก็เป็นฤดูกาลสุดท้ายของผลแดงน้อย สำหรับครอบครัวชาวนาแล้ว นี่เป็นของสำหรับรับรองแขกที่ดีมากแล้ว โดยเฉพาะพวกเด็ก ๆ
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ารู้ความยิ่งนัก กล่าวขอบคุณเสร็จก็เล่าให้ปู่ทวดกับย่าทวดฟังอย่างกระตือรือร้นว่าพวกเขาท่องตำราได้แล้ว ยังท่องให้พวกเขาฟังเสียงเบา
ปู่ทวดกับย่าทวดได้ฟังแล้วย่อมดีใจเป็นธรรมดา ชมเชยไม่หยุดปาก “เด็กดี” “เหลนที่น่ารัก” เฉลียวฉลาดยิ่งนัก
เขาไม่ปรารถนาอะไรมากมายอีกแล้ว เพียงหวังว่าบรรดาลูกหลานเหลนจะมีชีวิตที่สงบและปลอดภัย
จูปาเม่ยบอกเหตุผลของการมาเยี่ยมเยือนครั้งนี้ต่อจูเหล่าซาน จูซานเสิ่น จูเหล่าซื่อ และจูซื่อเสิ่น แล้วส่งตะกร้าสะระแหน่ไปให้ “ท่านอาสาม อาสะใภ้สาม ท่านอาสี่ อาสะใภ้สี่ นี่ก็คือใบสะระแหน่ที่ท่านแม่เพิ่งไปเก็บมาวันนี้เจ้าค่ะ เอาใส่น้ำต้มจนเดือดแล้วทิ้งไว้ให้เย็นลง ทำเป็นชาสมุนไพร ช่วยคลายร้อนในวันที่อากาศร้อน ๆ ได้ดียิ่งนัก ท่านแม่บอกว่าหลายวันนี้ต้องเกี่ยวข้าว ทุกคนล้วนเหน็ดเหนื่อยกันไม่น้อย จึงให้ข้ามาส่งให้โดยเฉพาะเจ้าค่ะ รบกวนท่านอาสะใภ้ทั้งสองช่วยต้มให้ท่านอาและญาติผู้พี่ดื่มคลายร้อนด้วยนะเจ้าคะ”
พริบตานั้นจูซานเสิ่นไม่อยากพูดอะไรแล้ว
จูซื่อเสิ่นอยากหัวเราะ แต่ครั้นนึกถึงว่านั่นเป็นสิ่งของที่หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นั้นส่งมาให้ก็หัวเราะไม่ออก กล่าวอย่างไม่กระตือรือร้นนักว่า “ขอบใจ”
นางไม่ถูกกันกับหญิงเฒ่าเจ้
