บทที่ 83 จูเหล่าซานหมดสติ
หลิวซื่อได้ยินว่าอีกเดี๋ยวต้องไปส่งชาสมุนไพรที่ทุ่งนาก็พลันไม่ยินดี ชาสมุนไพรในปากก็ไม่อร่อยเหมือนเดิมแล้ว
นางรู้อยู่แล้ว ท่านแม่ลำเอียงแท้ ๆ ดูเอาเถอะ เรื่องดี ๆ ไม่เคยมีพวกนาง แต่เรื่องทำงานกลับใช้พวกนางตลอด
วันที่ร้อนที่สุดในรอบปีเพิ่งผ่านพ้นไปไม่นาน อากาศยังร้อนมาก
แม้ว่าพวกจูต้ากับจูเอ้อร์จะสวมหมวกงอบไว้บนศีรษะ แต่หมวกก็เพียงบังแดด กันลมไม่ได้สักนิด กระทั่งลมที่พัดมาก็ยังร้อน แล้วหมวกยังจะมีประโยชน์อะไร?
ทุกคนร้อนกันจนเหงื่อชุ่มแผ่นหลัง
จูซานลูบเหงื่อเต็มหน้าพลางเอ่ยว่า “วันนี้ร้อนยิ่งนัก!”
เขาหันไปถามจูอู่ว่าตอนที่กลับไปก่อนหน้านี้ได้บอกให้คนที่เรือนส่งน้ำมาให้บ้างหรือไม่
อากาศเช่นนี้ ถ้าไม่มีน้ำดื่มนับว่ายากจะทานทนจริง ๆ
จูอู่เงยหน้าขึ้น ขณะกำลังจะพูดอะไรก็มองเห็นเงาคนสองคนเดินมาจากไกล ๆ “มาแล้ว ๆ ท่านดู น่าจะเป็นพี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รอง”
“ร้อนจะตายชัก!” จูซื่อบิดเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มด้วยเหงื่อ “ไม่รู้ว่าน้ำที่พวกพี่สะใภ้เอามาส่งเย็นหรือไม่ อย่าได้เอาน้ำอุ่นมาอีกเชียว ตอนนี้ข้าอยากดื่มแค่น้ำบ่อเย็น ๆ เท่านั้น”
“จะสนทำไมว่าอุ่นหรือเย็น ข้าแค่อยากดื่มน้ำ” จูซานยืนพัก รอให้ทางนั้นมาส่งน้ำ
จูต้ากับจูเอ้อร์เงยหน้ามองคนอื่นแวบหนึ่ง จากนั้นก็ก้มหน้าลงทำงานต่อไป
วันที่อากาศร้อนจัดเช่นนี้ ใครก็ไม่ยินดีรั้งอยู่ข้างนอกนานเกินไป แต่ถ้าไม่เก็บเกี่ยวแล้วจะเอาข้า
