วมาจากไหน?
“พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง…”
รอจนหลิ่วซื่อกับหลิวซื่อเดินเข้ามาใกล้กว่าเดิม จูซาน จูซื่อ และจูอู่จึงโยนงานในมือทิ้งแล้ววิ่งออกไปรับหน้า
ที่จริงพวกเขาไม่ได้อยากมาต้อนรับอะไรหรอก แค่อยากแอบอู้งานสักครู่เท่านั้นแหละ
หลังจากวางตะกร้าบนหลังลงพื้น หลิ่วซื่อกับหลิวซื่อก็แจกจ่ายถ้วยให้พวกเขา จากนั้นใช้กระบวยตักน้ำชาให้
“นี่คืออะไร?” จูซานเห็นสีน้ำในถ้วยดูแปลก ๆ ก็ไม่พอใจ “อากาศร้อนจัดแบบนี้ ข้าแค่อยากดื่มน้ำ จะทำน้ำแกงมาทำไม? น้ำแกงช่วยดับกระหายไม่ได้เสียหน่อย”
“นี่คือชาสมุนไพร” หลิวซื่อเอ่ยเสียงเบา “ท่านแม่เป็นคนทำ ดื่มแล้วเย็นสดชื่น อร่อยมาก”
“ชา?” จูซานคิดว่าออกจะแปลก ๆ จึงลองดื่มเข้าไปก่อนคำหนึ่ง “เอ๋ เย็นจริง ๆ ด้วย?”
“เย็นงั้นรึ?” จูซื่อรีบจิบไปคำหนึ่ง “หูย…เย็นจริง ๆ เย็นสดชื่นดีมาก โล่งเลย!”
“ที่แท้ก็คือชาสมุนไพร เจ้านี่เข้าที คราวหน้าให้ท่านแม่ต้มส่งมาอีกนะ อร่อยดี” จูอู่ดื่มเข้าไปคำโต มีความรู้สึกเหมือนลำคอถูกแช่แข็ง ในท้องเย็นสบายยิ่งนัก
แน่นอนว่าพวกเขาไม่ลืมเรียกจูเหล่าโถว จูต้า และจูเอ้อร์มาดื่มชาสมุนไพรด้วย ท่านแม่ต้มมาให้โดยเฉพาะ ดื่มแล้วเย็นสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
“แม่เจ้าก็มีดีแค่ตรงนี้แหละ” จูเหล่าโถวดื่มแล้วก็รู้สึกเย็นสดชื่น แต่พอคิดถึงก่อนหน้านี้ที่ภรรยาของเขาอาละวาด เขาก็ยังคงหงุดหงิดรำคาญใจอยู่
ถึงจูอู่จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็คร้านจะเข้าไปเกลี้ยกล่อม อย่างไ
