รเสียบิดาของเขาก็เป็นแบบนี้มาทั้งชีวิต พูดไปก็ไร้ประโยชน์
จูต้ากับจูเอ้อร์รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจากปากของจูอู่ แต่พวกเขาที่เป็นลูกชายจะเข้าไปแทรกแซงเรื่องระหว่างบุพการีได้อย่างไร? จึงทำเป็นไม่ได้ยินไปเสียเลย
ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีใครพูดอะไรต่อประโยคทอดถอนใจของจูเหล่าโถว
“เฮ้อ…” จูเหล่าโถวถอนหายใจ กำลังจะพูดอะไรบางอย่างก็ได้ยินเสียงร้องดังขึ้นมาจากข้าง ๆ
“เฮ้ย พี่สาม ท่านเป็นอะไรไป? พี่สาม?!”
จูเหล่าโถวหันไปมองก็เห็นว่าน้องชายคนที่สามของเขาหรือจูเหล่าซานนอนกองอยู่บนพื้น มีจูเหล่าซื่อร้องเรียกอยู่ข้าง ๆ
เขารีบวางถ้วยลงแล้ววิ่งเข้าไปหา
ต่อให้สองบ้านจะยังมองหน้ากันไม่ติด แต่จูเหล่าซานก็เป็นน้องชายแท้ ๆ ของเขาอยู่ดีไม่ใช่หรือ?
“คงไม่ใช่จับลมร้อนหรอกนะ?”
จูเหล่าโถวลูบหลังของจูเหล่าซานก็รู้สึกกลัวขึ้นมา ช่วยกันหามคนกับจูเหล่าซื่อไปยังบริเวณแดดร่ม
จูเหล่าโถวยังร้องบอกให้ลูกชายยกน้ำมาด้วย
ในช่วงเวลานี้ โรคลมร้อนเป็นเรื่องอันตรายยิ่งนัก ถ้าระบายความร้อนไม่ทันการ คนก็อาจเสียชีวิตไปทั้งอย่างนี้ได้
จูเหล่าโถวก็ไม่ทราบว่าควรทำอย่างไรดี ได้แต่อาศัยประสบการณ์จากปีก่อน ๆ ถอดเสื้อผ้าของจูเหล่าซานออกแล้วเช็ดตัวให้เขา
จูซานจ้วงกับจูซื่อหู่ยังถอดหมวกลงมาพัดให้จูเหล่าซานไม่หยุด
เนื่องจากทางนี้ถอดเสื้อผ้ากันแล้ว หลิ่วซื่อกับหลิวซื่อที่เป็นลูกสะใภ้สาวไม่สะดวกเข้ามาหา แต่พวกนางยังไม่ลืมเตือนพวกจูต้าเรื่องที่ท่านแ
