ม่บอกไว้ว่าชาสมุนไพรใช้คลายร้อนได้
พวกจูต้ามีปฏิกิริยารวดเร็ว คนหนึ่งถือถ้วย คนหนึ่งหอบโถน้ำชา รีบรุดเข้าไปช่วยเหลือ
“ท่านพ่อ ให้อาสามดื่มชาสมุนไพรนี้เร็วเข้า พี่สะใภ้รองบอกว่า ท่านแม่พูดไว้ว่าชาสมุนไพรใช้แก้ร้อนได้…”
“ใช่แล้ว ๆ ท่านพ่อ เจ้านี่เย็นฉ่ำสดชื่น รีบให้อาสามดื่มเร็วเข้า”
……
จูเหล่าโถวรับถ้วยที่มีน้ำชาสมุนไพรอยู่เต็มปริ่มมา จากนั้นง้างคางของจูเหล่าซานเอาไว้ แล้วกรอกน้ำชาลงไปในปากของอีกฝ่าย ทั้งไม่กลัวว่าจะสิ้นเปลืองหรือไม่ กรอกลงไปได้เท่าไหร่ก็เท่านั้น
จูซานยังใช้เสื้อผ้าเช็ดไปบนร่างของจูเหล่าซาน เขาคิดว่าในเมื่อดื่มชาสมุนไพรแล้วสามารถลดความร้อนได้ เช็ดตัวก็น่าจะช่วยได้ไม่มากก็น้อยกระมัง
หลังจากวุ่นวายกันไปยกหนึ่ง จูเหล่าซานที่หมดสติไปก็ฟื้นขึ้นมา เพียงแต่ถูกจูเหล่าโถวกรอกชาหนักเกินไปจนแสบจมูก จึงไอออกมาหลายที “แค่ก ๆๆ..”
ผู้คนที่ล้อมอยู่รอบ ๆ พลันถอนหายใจออกมา “ช่วยกลับมาได้แล้ว! ช่วยกลับมาได้แล้ว!”
“ประเสริฐยิ่ง ตกอกตกใจหมด! ข้าได้ยินมาว่ามีคนจากทางใต้ตายเพราะจับลมร้อนด้วย”
“โธ่เอ๋ย ปีไหนไม่เคยมีเรื่องทำนองนี้เกิดขึ้นบ้าง? จูเหล่าซานผู้นี้โชคดีที่มาเจอพี่ใหญ่ของเขา…”
“เจ้าชาสมุนไพรนี่คืออะไรกัน?”
……
หลังจากเกิดเรื่องขึ้น ไม่มีใครลืมคำที่พี่น้องสกุลจูพูดประโยคนั้น ท่านแม่บอกว่าชาสมุนไพรใช้คลายร้อนได้
ระหว่างฤดูกาลเก็บเกี่ยว ผู้ใดกล้ารับประกันว่าตนเองจะไม่จับลมร้อน?
ถ้ามี
