บทที่ 82 เดิมพัน
ทุกคนกำลังมองอยู่ จูเหล่าโถวย่อมพูดประโยคนั้นไม่ออก จึงได้แต่มองนางอย่างกรุ่นโกรธ
“พูดมาเถอะ เจ้าจะเลือกลูกคนไหน?” คราวนี้เย่อวี๋หรานไม่ได้ยั่วโมโหเขาอีก ถอยให้ก้าวหนึ่งแล้วพูดว่า “ข้ารู้ว่าเจ้ากลัวข้าจะทำที่นาเสียหาย ข้าก็พูดไปแล้วนี่นา ใช้เมล็ดพันธุ์แบบเดียวกัน เจ้าให้ลูกชายข้ามาสามคน ลูกชายของเจ้าติดตามเจ้าทำนามาตั้งนาน เจ้ายังกลัวว่าพวกเขาที่จะเป็นพ่อคนอยู่แล้วยังทำนาไม่เป็นอีกหรือ?
“ข้าไม่ได้จะลงไปทำเองเสียหน่อย ตอนทำนาก็ต้องให้ลูกชายสามคนของเจ้าทำอยู่ดีนี่นา? ที่ดินแปลงนั้นก็คงจะไม่เสียหายอะไรมาก อย่างมากก็แค่ทำตามวิธีการของข้า ผลเก็บเกี่ยวอาจไม่ได้ดีเท่าที่ข้าพูดไว้ก็เท่านั้น”
ด้านหนึ่งเป็นเรื่องของศักดิ์ศรี อีกด้านนางก็ถอยให้แล้วก้าวหนึ่ง จูเหล่าโถวใช้สมองที่พองโตของตัวเองครุ่นคิดว่าถ้านางไม่ลงมาทำนาเอง แต่ให้ลูกชายสามคนทำ กับเขาที่ให้ลูกชายสามคนทำนาจะต่างกันตรงไหน?
เขาถามเพื่อยืนยันอีกครั้ง “เจ้าแน่ใจนะว่าจะไม่ทำที่นาเสียหาย จะให้ลูกสามคนเป็นคนทำนาจริง ๆ?”
เย่อวี๋หรานพยักหน้า “ข้ายืนยันและมั่นใจด้วย จะต้องให้ลูกชายสามคนของเจ้าเป็นคนทำงานแน่นอน”
ล้อเล่นกันหรือไร งานหนักอย่างการทำนา ให้นางใช้ปากทำก็แล้วไปเถอะ คิดจะให้นางลงมือทำเองจริง ๆ หรือ?
รอให้แผ่นดินรกร้างไปก่อนเถอะ
“งั้นก็ได้ ข้าเดิมพันกับเจ้า” จูเหล่าโถวพูด “ข้าให้เจ้าใหญ่กับเจ้า เขาทำนากับข้ามาหลายปี
