บทที่ 81 เจ้านี่ไร้เหตุผลสิ้นดี
เย่อวี๋หรานเก็บใบสะระแหน่มาเต็มตะกร้า ทั้งยังถอนต้นสะระแหน่ติดมือมาด้วย
นางออกไปข้างนอกกลับมาคราวนี้ พี่น้องสกุลจูที่รับหน้าที่นวดข้าวก็เปลี่ยนจากจูซานกับจูซื่อ มาเป็นจูอู่กับจูเหล่าโถวแล้ว
ตอนแรกจูเหล่าโถวยังยิ้มดี ๆ อยู่ แต่เมื่อเห็นนางมาแล้วกลับตัดพ้อว่า “เจ้ามีวิธีการอันประเสริฐเช่นนี้ เหตุใดไม่เอาออกมาใช้งานตั้งแต่แรก ให้ข้าเหนื่อยเปล่ามาตั้งหลายปี”
“เมื่อก่อนข้าไม่ได้ลงไปทำนา แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าพวกเจ้าไม่เคยคิดถึงเรื่องพวกนี้?” พร้อมกันนั้น นางยังอธิบายว่า ‘ฟางโต่ว’ นี้ควรจะดัดแปลงอย่างไรให้ใช้งานได้ดีขึ้นกว่าเดิม อย่างเช่นการเพิ่มฐานรองแทนเสื่อ
ถ้ากลัวว่าจะสิ้นเปลืองแผ่นไม้ ฐานของมันจะทำให้เล็กลงมาหน่อยก็ได้ ส่วนปากของมันก็ทำให้กว้างหน่อย ถึงตอนนั้นไม่จำเป็นต้องขนมัดข้าวกลับมาแล้ว แต่นวดข้าวอยู่ในนาทันทีหลังจากเก็บเกี่ยวเสร็จแล้วได้เลย จากนั้นค่อยขนเพียงข้าวเปลือกกลับมา
“ท่านแม่ ความคิดของท่านดียิ่งนัก ปีหน้าพวกเราทำแบบนี้ก็แล้วกัน” จูอู่ตาสว่างวาบ ไม่ทันไรก็เห็นด้วยกับข้อเสนอของนาง ทั้งยังยิ้มพลางกระแซะเข้ามาถามว่านางมีวิธีการที่ดีกว่านี้หรือไม่ ล้วนสามารถบอกกล่าวออกมาได้ทั้งสิ้น
เย่อวี๋หรานย่อมไม่หวงเอาไว้ นางไม่สนใจสีหน้าของจูเหล่าโถวสักนิด ทั้งยังกล่าวว่า “วิธีการดี ๆ มีอยู่ถมไป ขึ้นอยู่กับว่าคนที่ทำงานจะใช้สมองหรือเปล่าเท่านั้น ก่อนหน้
