บทที่ 80 คนผู้นี้มีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง
เย่อวี๋หรานกวาดตามองคนทั้งคู่ และเตือนว่า “ตอนนี้อยู่ในช่วงเก็บเกี่ยว ไม่ว่าใครก็ห้ามแอบอู้เด็ดขาด ถ้าข้าจับได้จะสั่งสอนให้หลาบจำเลยเชียว”
จูซานและจูซื่อรีบขานรับ “ไม่แอบอู้ขอรับ ท่านแม่ พวกข้าจะตั้งใจทำงานแน่นอน”
“เป็นเช่นนั้นได้ย่อมดีที่สุด” เย่อวี๋หรานเห็นว่าพวกเขาอยากเห็นฟางโต่วก็ไม่ได้รั้งตัวไว้อีก ปล่อยให้พวกเขาเข้าไปในเรือน
จูซานกับจูซื่อเข้าประตูไปเห็นสิ่งของที่หลิ่วซื่อกับหลิวซื่อใช้นวดข้าวกันอยู่ก็บังเกิดความกระตือรือร้นขึ้นมา วางหาบบนไหล่ลงแล้ววิ่งเข้าไปหา
“พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง พวกท่านพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวพวกข้าทำแทน”
“ใช่ ๆๆ พวกข้าทำเอง”
ทั้งสองแย่งงานมาจากหลิ่วซื่อกับหลิวซื่อ จากนั้นก็เริ่มนวดข้าวกันอย่างขมีขมัน
ตีไปพลางชื่นชมไปด้วย “ใช้ดีมาก! ใช้ดีจริง ๆ!”
เย่อวี๋หรานได้ยินเสียงนวดข้าวดัง ‘ป้าบ ๆๆ’ มาจากไกล ๆ
สะระแหน่นั้นชอบพื้นที่ชุ่มชื้น เย่อวี๋หรานจึงเดินเลียบไปตามริมฝั่งลำธารที่มีพุ่มพฤกษ์ขึ้นค่อนข้างหนาแน่น แล้วนางก็พบสะระแหน่เข้าจริง ๆ
ใบสะระแหน่ยาวราวหนึ่งถึงสองข้อนิ้ว กว้างไม่ถึงครึ่งหนึ่งของความยาว ปลายค่อนข้างแหลม ส่วนฐานรีเกือบกลม ขอบใบหยักเหมือนฟันเลื่อย ใบมีสีเขียวอ่อน บางครั้งบนผิวใบจะมีขนอ่อนขึ้นอยู่แน่นขนัด
เย่อวี๋หรานเลือกเด็ดเพียงใบอ่อน พลางคิดว่าควรเก็บกลับไปสักสองสามต้น เอาไปปลูกไว้ที่เรือนด้วยดีหรือไม่
เวลา
