บทที่ 79 งงงันกันไปหมด
ครั้นเห็นว่าคนในลานเรือนถูกข่มขู่กันถ้วนหน้าแล้ว เย่อวี๋หรานจึงลุกขึ้นกลับไปจัดการเรื่องฟางโต่วของนางต่อ
การเลื่อยไม้ปูเตียงหรือประตูย่อมเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว แต่นางสามารถทำฟางโต่วสำหรับใช้งานชั่วคราวโดยอาศัยจุดเด่นที่เหมือนกล่องสี่เหลี่ยมของมันได้
ด้วยเหตุนี้ นางจึงขนอุปกรณ์ออกมาเคาะ ๆ ทุบๆ ต่อโครงออกมาเป็นรูปสี่เหลี่ยมไร้ฐาน
เอาประตูมาประกบกับไม้กระดานปูเตียงออกจะใหญ่ไปหน่อย แต่ไม่เป็นไร ตอนจะใช้งานก็เอาเสื่อกกมารองด้านล่าง ทำเพียงแค่จะใช้งานในเรือนตัวเอง เท่านี้ก็พอถูไถไปได้แล้ว
เย่อวี๋หรานเดินออกไปเรียกคน พอดีเจอกับจูต้ากับจูเอ้อร์ที่หอบมัดข้าวกลับมา จึงเรียกพวกเขาสองคนมาช่วยแบกสิ่งของออกไปหน้าเรือน
“ท่านแม่ นี่คืออะไรหรือขอรับ?” ถึงจูต้ากับจูเอ้อร์จะทำเป็นแต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน แต่เมื่อเทียบกับนิสัยเงียมขรึมของจูเอ้อร์แล้ว จูต้ายังนับว่ามีความสงสัยใคร่รู้มากกว่า
“นี่คือฟางโต่ว ยกออกไปเถอะ” เย่อวี๋หรานไม่ได้อธิบายมาก
จูต้าเกาศีรษะ จากนั้นก็ช่วยกันหามออกไปกับจูเอ้อร์
หากจูซานอยู่ด้วย เขาจะต้องถามเย่อวี๋หรานแน่ทีเดียวว่า “ท่านแม่ ท่านเอาประตูกับไม้ปูเตียงมาประกอบกันแบบนี้ แล้วตอนเย็นพวกข้าจะนอนอย่างไร?”
แต่เมื่อเป็นสองคนนี้ พวกเขาเพียงทำงานไปอย่างเชื่อฟัง
หลี่ซื่อและคนอื่น ๆ เห็นพวกเขาสองคนแบกสิ่งของออกมาก็ประหลาดใจมาก “พี่ใหญ่ พี่รอง พวกท่านทำอะไรกัน?”
“ท่านแ