บทที่ 78 ไว้ท่าที
แม่เฒ่าเฉียนกำลังตะลึงกับ ‘หัวการค้า’ ของอีกฝ่าย และเมื่อได้ยินเย่อวี๋หรานพูดประโยคนั้นขึ้นมาก็ต้องประหลาดใจเหลือแสน
“ครอบครัวพวกเจ้าจะมีบัณฑิต?”
สวรรค์ทรงทราบว่า ไม่มีชาวนาคนไหนกล้าคิดส่งเสียลูก ๆ ร่ำเรียนหนังสือ
คนมีการศึกษามักกล่าวว่า สรรพวิชาชีพล้วนเป็นชนชั้นล่าง มีเพียงบัณฑิตจึงเป็นชนชั้นสูง แต่ทุกคนล้วนทราบว่าการเรียนหนังสือก็คือถ้ำที่ไร้ก้นบึ้ง ครอบครัวชาวนาคงส่งเสียไม่ไหว
“อื้ม!” เย่อวี๋หรานผงกศีรษะเล็กน้อยด้วยท่าทีสูงส่ง พยายามเลียนแบบท่าทางของภรรยาเอกท่านนั้นในความทรงจำเจ้าของร่างเดิมออกมาให้เหมือนที่สุด จากนั้นก็ร้องเรียกบุตรสาว “ปาเม่ย เจ้ามานี่”
“ท่านแม่ ท่านเรียกข้าหรือเจ้าคะ?” จูปาเม่ยกลัวนิด ๆ เมื่อครู่ก่อนนางยังสัพยอกหลินซานยาเรื่องดูตัวอยู่เลย เรื่องนี้คงไม่หล่นใส่ศีรษะนางอีกคนหรอกนะ?
“ตอนนี้หลานอีกสองคนของเจ้าไม่อยู่ เจ้าทักทายท่านป้าผู้นี้ แล้วท่องตำราแทนพวกเขาให้ท่านป้าฟังสักรอบซิ” เย่อวี๋หรานพูดนำให้ว่า “ใสกับขุ่น”
นางไม่กล้าเลือกบทที่ท่องผ่านมานานเกินไป จึงเลือกบทที่ท่องรอบล่าสุด เพราะกลัวว่าจูปาเม่ยจะท่องออกมาไม่ได้ เช่นนั้นก็คงต้องอับอายกันแล้ว
ที่เลือกจูปาเม่ยก็เพราะในเรือนไม่มีคนอื่นอีกแล้ว นางไม่มีตัวเลือกอื่น
จูปาเม่ยได้ยินว่าเป็นเรื่องนี้ก็ผ่อนลมหายใจออกมา จากนั้นก็ขานเรียก “ท่านป้า” เป็นการทักทาย แล้วท่องเสียงดัง
“ใสกับขุ่น ขมกับเค็ม
