่าง่าย
ภายในลานเรือน สะใภ้และเด็กสาวที่กำลังทำงานอยู่หลายคนนั้นพลันร้อนใจขึ้นมา
เย่อวี๋หรานยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ทำท่าพยักพเยิดเล็กน้อย แล้วกล่าวด้วยท่าทางเปี่ยมบารมีว่า “เมียเจ้าห้า มานี่ซิ”
หลินซื่อสะดุ้ง รีบร้อนวิ่งมาหยุดลงตรงหน้าเย่อวี๋หราน
“ท่านแม่…” นางขานเรียกอย่างคนมีชนักติดหลัง
“รู้หรือไม่ว่าเจ้าผิดตรงไหน?” เย่อวี๋หรานจ้องนางพลางถาม
“ขอโทษเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้ตั้งใจ…ตอนแรกข้าแค่อยากคุยสัพเพเหระกับนางเท่านั้น แต่ท่านป้าผู้นั้นกลับพูดถึงหลานชายที่บ้านมารดาของนางขึ้นมา ข้า…”
“เฮอะ เฮอะ!”
เพียงสองคำนั้นก็พอให้หลินซื่อหวาดกลัวขึ้นมาได้แล้ว
“ข้ายอมรับเจ้าค่ะ ข้าเห็นว่าเสื้อผ้าของนางไม่มีรอยปะแม้แต่น้อย คิดว่าครอบครัวของนางน่าจะมีฐานะพอสมควร ดังนั้นจึงใจร้อนขึ้นมา ครั้นได้ยินนางเอ่ยถึงหลานชายจากบ้านเดิม ข้าจึงดึงน้องสาวออกมาแนะนำตัว…แต่ว่าท่านแม่เจ้าคะ ข้าทำไปด้วยเจตนาดี สถานการณ์ครอบครัวข้า ท่านก็น่าจะทราบอยู่แล้ว ถ้าไม่รีบแต่งน้องสามกับน้องสี่ออกไป ก็อาจถูกท่านย่าของข้าขายออกไปได้ทุกเมื่อ ข้าแค่อยากให้น้องสาวแต่งออกไปให้ครอบครัวที่ดีหน่อยเท่านั้น”
“ถ้าข้าไม่ออกมา เจ้าคงคิดจะให้คนพาซานยาไปด้วยเลยใช่ไหม?” เย่อวี๋หรานเอ่ยเสียงเย็น
“จะทำอย่างนั้นได้อย่างไรเจ้าคะ? ต่อให้ข้าโง่เขลาแค่ไหนก็ทราบว่าเรื่องแบบนี้ต้องเชิญแม่สื่อมาให้ถูกต้องตามพิธีการ ถ้าให้นางพาซานยาไปทั้งอย่างนี้ แล้วน้องสาวขอ
