งข้าจะกลายเป็นอะไรไป?” หลินซื่อชี้แจงเสียงเบา
“เมียเจ้าห้า ข้ารู้ว่าเจ้าร้อนใจเรื่องอะไร แต่ต่อให้ร้อนใจแค่ไหนก็ไม่ควรผลักไสน้องสาวเจ้าออกมาเช่นนั้น นั่นคือน้องสาวแท้ ๆ ของเจ้า ไม่ใช่สินค้า แม่เฒ่าเฉียนผู้นี้เป็นใคร ครอบครัวของนางเป็นอย่างไรบ้าง สิ่งที่นางพูดเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ พวกเราไม่รู้เลยแม้แต่น้อย เจ้ายังกล้าเสนอขายน้องสาวตัวเองออกไป? เจ้าไม่กลัวว่าจะผลักน้องสาวเจ้าเข้าสู่กองไฟหรือไร?”
“กลัวเจ้าค่ะ…”
“กลัว แต่เจ้ายังทำ? ครอบครัวไหนบ้างจะแต่งลูกสาวแล้วไม่ไว้ท่าทีเสียหน่อย ต้องให้ฝ่ายชายมา ‘สู่ขอ’ เจ้าเข้าใจหรือไม่? โดยเฉพาะแม่นางสาว ๆ อย่างพวกเจ้ายิ่งต้องสงวนตัว ให้บุรุษเป็นฝ่ายมาสู่ขอเจ้า เจ้าเอาตัวเองไปประเคนให้เขาถึงที่ เจ้าคิดว่าบุรุษผู้นั้นจะมองเจ้าอย่างไรกัน?”
หลินซื่อก้มหน้าลง เพราะคำพูดของแม่สามีทำให้นางนึกถึงจูอู่
ระหว่างนางกับจูอู่ก็เป็นเช่นนี้ นางเป็นฝ่ายเข้าหาก่อน ดังนั้นในสายตาของจูอู่ นางจึงไม่มีตัวตนอยู่เลยสักนิด
หลินซื่อน้อยเนื้อต่ำใจ ชั่วขณะนั้นขอบตาพลันร้อนผ่าวเปียกชื้นขึ้นมา
หากมารดาของนางสอนเรื่องพวกนี้ให้นางแต่ทีแรก ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับจูอู่ก็คงจะไม่กลายเป็นเช่นนี้ใช่หรือไม่?
เย่อวี๋หรานทอดถอนใจแล้วพูดว่า “ข้าไม่ได้พูดให้เจ้าฟังคนเดียว คนอื่นที่นั่งอยู่ก็ฟังด้วย พวกเจ้าใช่ว่าจะไม่เคยเป็นสาวน้อยมาก่อน ต่อให้ตอนนี้ยังเป็นสาว แต่ถึงอย่างไรพวกเจ้าก็ต้อ
