บทที่ 76 ท่านทำอะไรให้แม่สามีขุ่นเคือง
“พวกเขาไปเล่นที่ไหนกัน?”
“ไม่ทราบเจ้าค่ะ”
“เจ้าเป็นแม่ ไม่ได้ถามพวกเขารึ?”
“ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่”
เย่อวี๋หรานแทบเสียสติ ข้าถาม แต่กลับตอบมาว่าทราบแล้ว?!
“ตอนที่เจ้าออกมา พวกนางทำอะไรกันอยู่?” เย่อวี๋หรานที่พยายามหาหัวข้อสนทนาคิดว่าตัวเองใกล้จะหมดมุกแล้ว
เจ้าของร่างเดิมไม่ชอบภรรยาของลูกชายคนโตก็มีเหตุผลอยู่จริง ๆ เงียบกริบไม่พูดไม่จาเช่นนี้ ช่างเหนื่อยยิ่งนัก
ภรรยาเจ้ารองแม้ไม่ค่อยพูดจา แต่จะมากน้อยก็ยังตอบนางอยู่บ้าง แต่พอเป็นภรรยาเจ้าใหญ่…
นางมีให้แค่สองคำ เฮอะ เฮอะ!
หลิ่วซื่อคล้ายกับงุนงงเล็กน้อย แต่ก็ตอบกลับโดยดีว่า “ทำงานกันอยู่เจ้าค่ะ”
เย่อวี๋หรานหมดคำพูดโดยสิ้นเชิงแล้ว ช่างมันเถอะ ถึงจะอึดอัดก็ปล่อยให้มันอึดอัดไป นางไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว
ด้วยเหตุนี้ คนทั้งสองจึงเดินไปด้วยกันอย่างอึดอัดท่ามกลางความเงียบจนถึงหน้าประตูเรือน
ไม่ใช่แค่หลิ่วซื่อที่ถอนหายใจออกมา แม้แต่เย่อวี๋หรานก็อดไม่ไหว พรูลมหายใจออกมาเช่นกัน
ทว่าเมื่อเดินเข้าประตูเรือนมา เย่อวี๋หรานก็ต้องโมโหขึ้นมาอีกครั้ง เพราะนางเห็นหลิวซื่อ หลี่ซื่อ หลินซื่อ จูปาเม่ย หลินซานยา และหลินซื่อยาแบ่งงานกันทำ เด็ก ๆ รับผิดชอบดึงหญ้าออกจากมัดข้าวแล้ววางทิ้งไว้ข้าง ๆ ส่วนผู้ใหญ่หยิบมัดข้าวกองเล็กกองน้อยเหล่านั้นไปกองไว้บนเสื่อไม้ไผ่ แล้วใช้ท่อนไม้ทุบตี
จุดไท่หยางตรงขมับของเย่อวี๋หรานกระตุกยิบ
