บทที่ 74 ตอนแรกที่เจ้าแต่งกับข้า เจ้าพูดอะไรไว้?
ราตรีมืดมิดมากขึ้นเรื่อย ๆ
หลินซานยากับหลินซื่อยานอนอยู่บนเตียงหญ้าคาที่ปูขึ้นใหม่ ส่วนที่รองอยู่ใต้ร่างคือผ้าปูที่นอนเก่า และส่วนที่คลุมอยู่บนร่างคือผ้าห่มผืนเก่าของพี่รอง
ยังดีที่ตอนนี้เป็นช่วงเก็บเกี่ยวต้นฤดูใบไม้ร่วง อากาศยังร้อนอยู่มาก จะห่มผ้าหรือไม่ห่มก็ไม่เป็นไร ไม่อย่างนั้นเด็กสองคนห่มผ้าบางๆ ผืนเดียวก็อาจไม่สบายได้
“พี่สาม…” หลินซื่อยาเรียกเสียงเบา
“หืม” หลินซานยาขานรับ
ผ่านไปชั่วครู่ หลินซื่อยาจึงกล่าวว่า “พี่สาม เหมือนฝันไปเลยนะเจ้าคะ”
ตอนที่พวกนางอยู่ที่หมู่บ้านสกุลหลิน มักจะได้ยินได้ฟังมาว่าแม่สามีของพี่รองน่ากลัวนัก แต่เมื่อมาอยู่ที่นี่จึงทราบว่า ถึงแม่สามีของพี่รองจะน่ากลัวเหมือนที่ข้างนอกเขาว่ากัน แต่อย่างน้อยอีกฝ่ายก็ไม่ปล่อยให้พวกนางต้องหิวโหย
“อื้ม”
“น้ำพริกหมูก็อร่อยเนอะ”
“อื้ม”
“ชีวิตนี้ ข้าไม่เคยกินน้ำพริกหมูที่อร่อยเท่านี้มาก่อนเลย”
……
จูอู่ทราบว่าผนังบ้านตัวเองไม่เก็บเสียง จึงเรียกหลินซื่อไปพูดข้างนอก ไม่ได้คุยกันในห้อง
เทียบกับคนอื่นในครอบครัวแล้ว เห็นได้ชัดว่าหลินซื่อเข้าใจจูอู่มากกว่าใคร นางจึงมีท่าทางประหม่าอยู่บ้าง
ตอนที่นางเห็นว่าจูอู่ซึ่งยืนอยู่ตรงหน้ามีสีหน้าเย็นชาลง จิตใจพลันเต้นระทึก รีบให้คำมั่นว่า “ขอโทษด้วย ข้าผิดไปแล้ว ข้ารับประกันว่าจะไม่มีคราวหน้าอีกแล้ว”
“ตอนแรกที่เจ้าแต่งให้ข้า เจ้าพูดอะไรไว
