ยาคู่นี้มีปัญหากัน
เฮ้อ…นางคงไม่สันทัดเรื่องความรู้สึกอะไรพวกนี้จริง ๆ นั่นแหละ
หลินซานยากับหลินซื่อยาตื่นมาตั้งแต่เช้ามืด คนหนึ่งถือตะกร้าขึ้นเขาไปตัดหญ้าเลี้ยงหมูกับหลิ่วซื่อ อีกคนอุ้มตะกร้าผ้าไปซักที่ริมลำธารกับหลิวซื่อ ส่วนจูปาเม่ยทำอาหารกับหลินซื่ออยู่ในเรือน
คงเป็นเพราะน้องสาวทั้งสองมาพึ่งพาอาศัยที่สกุลจู หลินซื่อที่หลายวันก่อนยังทะเลาะกันกับหลี่ซื่อจึงมีท่าทางโอนอ่อนเชื่อฟังยิ่งนัก ทำอะไรก็คล่องแคล่วกระตือรือร้นไปหมด
ครั้นเย่อวี๋หรานกำลังทำสิ่งใดอยู่ ขอเพียงหลินซื่อมาเห็นเข้าก็จะรีบเข้ามาหา “ท่านแม่ ข้าช่วยนะเจ้าคะ”
“เจ้าทำงานเสร็จแล้วก็พักผ่อนเถอะ เจ้ายังอยู่ไฟ ต้องพักผ่อนอีกหลายวัน” เย่อวี๋หรานไล่นางไปพักผ่อน
หลี่ซื่อเดินเข้ามาหาแม่สามีด้วยท่าทางหลบ ๆ ซ่อน ๆ “ท่านแม่เจ้าคะ ข้ามีเรื่องมาเจรจากับท่าน ท่านว่าทำแบบนี้ได้ไหม”
“เรื่องอะไร?”
“ท่านแม่ ท่านคงจำเรื่องที่พวกเราไปขายน้ำพริกปูดองที่ตลาดได้กระมัง?” หลี่ซื่อเกริ่น จากนั้นจึงเอ่ยต่อ “เมื่อวานข้าถามต้าเป่ากับเอ้อร์เป่า พวกเขารู้ว่าจะไปหาเจ้าอัปลักษณ์นั่นได้ที่ไหน ข้าว่าพวกเราน่าจะทำน้ำพริกปูขายกันอีกสักหน่อย”
เย่อวี๋หรานเหลือบมองนาง “มีคนมาถามซื้อกับเจ้า?”
หลี่ซื่อกล่าวอย่างขัดเขินว่า “คราวที่แล้ว ตอนข้าขายน้ำพริกปูดอง ได้บอกที่อยู่กับพวกเขาไป เมื่อครู่ข้าออกไปเดินเล่น มีคนเข้ามาถามว่าที่เรือนมีน้ำพริกขายหรือไม่ ช่วงตลาดนั
