บทที่ 73 อาศัยว่าข้าเป็นแม่ของเจ้า
พวกผู้ชายที่อยู่ในเรือนได้ข่าวว่าเย็นนี้ ‘มีของอร่อยกิน’ แต่ละคนก็ดีใจกันจนออกนอกหน้า พากันล้างมืออย่างกระตือรือร้น
เมื่อพวกผู้หญิงยกแป้งกรอบออกมาวางบนโต๊ะ พวกเขาก็นั่งกันพร้อมหน้าแล้ว
นอกจากโจ๊กกับน้ำแกงผัก เย่อวี๋หรานยังยกน้ำพริกหมูเผ็ดเต็มถ้วยออกมาด้วย
แล้วก็เป็นดังเช่นที่ผ่านมา เย่อวี๋หรานเรียกต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าออกมา ‘ท่องตำรา’
หลินซานยากับหลินซื่อยาสะดุ้งตกใจ จับตามองเด็กน้อยทั้งสองอย่างเป็นกังวล กลัวว่าพวกเขาจะท่องไม่ได้
พวกนางไม่รู้จริง ๆ ว่าครอบครัวไหนบ้างจะกินข้าวก็ต้องท่องตำรากันก่อน?!
ทว่าต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเริ่มคุ้นเคยแล้ว พวกเขาท่องคัมภีร์สัทอักษรใกล้จะจบเล่มแล้ว ตอนนี้ที่ท่องอยู่คือบทสุดท้าย
“ใสกับขุ่น ขมกับเค็ม เปิดหนึ่งครั้งคู่ผนึกสามชั้น[1] เสื้อฟางกันฝนคู่หมวกฟาง ไม้พายคู่ใบเรือ…”
ต้าเป่าท่องเสร็จแล้วก็เป็นรอบของเอ้อร์เป่า
“…เจิ้งหวนกงและเจิ้งอู่กงได้รับชุดคลุมเชิดชูคุณธรรม[2] เซี่ยงป๋อแต่งกวี ‘ชุดแพรงาม’ แทนคำให้ร้าย[3]”
เย่อวี๋หรานพยักหน้า “อืม ท่องได้ดีมาก วันพรุ่งนี้ก็พยายามต่อไปนะ”
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าพยักหน้าอย่างน่าเอ็นดู “ทราบแล้วขอรับ ท่านย่า”
“วันรุ่งขึ้นข้าจะสอนเรื่องใหม่ให้พวกเจ้า นั่งลงเถอะ”
ครั้นได้รับคำอนุญาตจากเย่อวี๋หราน ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าจึงกลับไปนั่งที่
ถึงจะรู้แต่แรกแล้วว่าจูชีท่องได้ แต่เย่อวี๋หรานก็ไม่ไ
