่ถ้าชอบก็สามารถเอาไปกินกับแป้งกรอบได้”
คนอื่น ๆ เห็นว่าเรื่องไม่ตกมาถึงตัวเองจึงไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย
โดยเฉพาะจูเหล่าโถว เขาไม่กังวลเลยสักนิด ไม่ว่าภรรยาของเขาคิดจะก่อเรื่องอะไร ก็ไม่มีทางวุ่นวายมาถึงตนเองได้
“ซี้ด…รสชาตินี้!” จูซานทำปากแจ๊บ ๆ รู้สึกว่าสะใจมาก “ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!”
“ไอ้หยา สุดยอดจริง ๆ! ควรจะกินอะไรที่จัดจ้านถึงใจแบบนี้มานานแล้ว!”
“ท่านแม่ ข้าชอบอันนี้ ขออีกหน่อยนะขอรับ”
……
บรรดาผู้ใหญ่รวมถึงหลินซื่อที่กำลังอยู่เดือนอยู่ไฟล้วนกินได้ไม่มีปัญหา แม้จะรู้สึกว่ารสชาติ ‘เผ็ดร้อน’ แต่ก็ไม่ถึงกับกินไม่ได้เลย
เพียงแต่คนที่กินเป็นครั้งแรกอาจตกใจสักหน่อย คิดว่าตนเองคงไม่อาจทานทนรสชาติเช่นนี้ได้
แต่เมื่อรำลึกขึ้นมาในภายหลังก็จะถวิลหารสชาติเช่นนั้นอีกครั้ง อยากจะ ‘ดื่มด่ำ’ รสชาติแบบนั้นอีก
อืม จะว่าอย่างไรดี ถ้าคิดว่าเผ็ดเกินไป ก็กัดแป้งกรอบสักคำแล้วดื่มน้ำแกงสักหน่อยก็พอรับไหวแล้ว
กระทั่งต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ายังใช้แป้งกรอบจิ้มน้ำพริกแล้วกัดคำหนึ่ง จากนั้นกินน้ำแกงผักตามลงไป เด็กสองคนล้วนพอใจยิ่งนัก “ท่านย่า อร่อยขอรับ!”
เย่อวี๋หรานชำเลืองมองน้ำแกงที่เด็กทั้งสองคนกินอยู่ ต้องอร่อยอยู่แล้วสิ น้ำแกงนั้นใช้กระดูกหมูเคี่ยวออกมาเชียวนะ
แม้ว่าน้ำแกงกระดูกหมูผสมน้ำลงไปจะเจือจางลงบ้าง แต่ถึงอย่างไรก็ดีกว่าไม่ได้กินของมันสักมื้อเลยกระมัง?
ถ้าถึงขั้นนี้แล้วยังไม่อร่อย นางก็คงต้องสงสัยว่าตนเ
