บทที่ 72 เยี่ยมเยือนปู่ย่า
ต้องยินดีถึงเพียงนั้นเลยหรือ?
แน่นอนว่าย่อมเป็นเช่นนั้น
ตอนที่จูปาเม่ยพาต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าไปเยือน อย่าว่าแต่พ่อเฒ่าจูกับแม่เฒ่าจูที่ตกใจอย่างมาก เพราะแม้แต่พี่น้องจูเหล่าซานและจูเหล่าซื่อก็ลุกพรวดขึ้น แหงนศีรษะมองว่าดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าทิศตะวันตกไปแล้วหรือยัง
“สวัสดีท่านปู่ท่านย่าเจ้าค่ะ!”
“สวัสดีปู่ทวดย่าทวดขอรับ ข้าคือต้าเป่า”
“สวัสดีปู่ทวดย่าทวดขอรับ ข้าคือเอ้อร์เป่า”
“พวกข้ามาเยี่ยมพวกท่านแล้ว” ทั้งสามคนกล่าวขึ้นพร้อมกัน
“อา ต้าเป่า เอ้อร์เป่าหรือ…” พ่อเฒ่าจูกับแม่เฒ่าจูหรี่ตา พยายามมองเด็กน้อยตัวเล็กจ้อยทั้งสองที่อยู่ตรงประตูเรือนให้ชัด ๆ
แม้ว่าจะแยกเรือนกันแล้ว กว่าสิบปีไม่ได้ไปมาหาสู่กัน แต่ล้วนอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน พวกเขาจะไม่ได้ยินข่าวคราวของทางนั้นเลยได้อย่างไร?
ต่อให้โกรธลูกชายคนโตที่ถูกผู้หญิงคนเดียวบงการและไม่รู้กตัญญูมากแค่ไหน แต่ถึงอย่างไรนั่นก็คือเลือดเนื้อของตนเอง ยังคงหวังว่าอีกฝ่ายจะมีชีวิตที่ดี
ดังนั้น เมื่อได้ยินว่าทางนั้นได้ลูกชายหลายคนติดต่อกัน ทั้งยังได้อุ้มหลานชายแล้ว พวกเขาก็พลอยยินดีไปด้วยอย่างเงียบ ๆ
เฮ้อ…จะเสียดายก็แต่เหลนชายเหล่านั้น ชีวิตนี้พวกเขาคงไม่มีโอกาสได้อุ้มแล้ว
คิดไม่ถึงว่าถึงยามแก่ชราลง คิดว่าตนเองคงอยู่ได้อีกไม่กี่ปีแล้ว หลานสาวคนเล็กกลับพาเหลนชายหัวแก้วหัวแหวนมาเยี่ยมเยือนถึงเรือน!
ผู้เฒ่าทั้งสองยินดียิ่งน
