ัก ดวงตาพลันแดงก่ำ
“สวัสดีอาสามและอาสะใภ้สาม สวัสดีอาสี่และอาสะใภ้สี่เจ้าค่ะ”
“สวัสดีท่านปู่สามและท่านย่าสาม สวัสดีท่านปู่สี่และท่านย่าสี่ขอรับ”
“สวัสดีญาติผู้พี่เจ้าค่ะ”
“สวัสดีท่านอาสาม ท่านอาสี่”
จูปาเม่ย ต้าเป่า และเอ้อร์เป่าเข้ามาในเรือนแล้วกล่าวทักทายผู้คนที่ยืนอึ้งอยู่ข้างใน
สุดท้ายจูปาเม่ยก็ชี้แจงเหตุผลที่มาเยือน “คราวที่แล้วญาติผู้พี่ทั้งสองช่วยเหลือบ้านข้าไว้ ท่านแม่ให้ข้าเป็นตัวแทนครอบครัวมาแสดงความขอบคุณเจ้าค่ะ ต้องขออภัยยิ่งนัก เดิมทีควรจะมาเร็วกว่านี้ แต่เนื่องจากที่เรือนมีเรื่องราวมากมาย ค่อนข้างยุ่ง ท่านแม่ไม่อาจหาเวลามาได้ ครั้งนี้ในที่สุดท่านแม่ก็มีเวลาเสียที ดังนั้นท่านแม่จึงไปตลาดนัดซื้อเนื้อกลับมาทำอาหารอร่อยส่งมาให้แทนคำขอบคุณ”
นางพูดพลางเปิดฝาตะกร้าออก ยกถ้วยใส่น้ำพริกหมูเผ็ดขึ้นมาวางลงบนโต๊ะภายในห้องโถง
ทางนี้เองก็กำลังกินข้าวกันพอดี นับว่ามาถูกจังหวะยิ่งนัก
“ปู่ทวดย่าทวดขอรับ คราวหน้าพวกข้าจะมาเล่นกับท่านนะขอรับ” ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าดึงมือผู้เฒ่าทั้งสองไปมา จากนั้นกล่าวลาทุกคนไปพร้อมกับจูปาเม่ยอย่างร่าเริง แล้วทั้งสามคนก็จากไป
หลังจากที่พวกเขาจากไปแล้ว คนทั้งบ้านจึงได้สติกลับมา พ่อเฒ่าจูและแม่เฒ่าจูพูดรัว ๆ ว่า “ดี ๆๆ…”
แต่น่าเสียดายที่ฝ่ายตรงข้ามจากไปนานแล้ว ไม่รู้ว่าได้ยินหรือไม่
“อะไรกัน อยู่ดี ๆ ก็ส่งสิ่งของมาให้?” จูเหล่าซานสงสัย
จูเหล่าซื่อส่ายศีรษะ “
