บทที่ 71 น้ำพริกหมูเผ็ด
เย่อวี๋หรานกลับห้องไปบอกจูปาเม่ยว่าไม่ต้องถักสร้อยข้อมือแล้ว ให้พาหลินซานยากับหลินซื่อยาไปเก็บต้นหอม หัวไชเท้า และผักกาดขาวจากในสวนมาสักหน่อย
หลิ่วซื่อ หลิวซื่อ และหลี่ซื่อล้างเครื่องในหมูเสร็จแล้วก็มาบอกนาง
เย่อวี๋หรานตรวจดูเล็กน้อย ให้พวกนางใช้น้ำอุ่นล้างสองสามรอบก็ยกไปที่ครัว
วันที่อากาศร้อนไม่อาจทิ้งเนื้อสัตว์ไว้นาน ๆ มิเช่นนั้นจะเสียง่าย ดังนั้นเย่อวี๋หรานตั้งใจว่าจะแบ่งส่วนหนึ่งไว้หมัก อีกส่วนนำไปปรุงสุก เช่นนี้จึงจะสามารถเก็บไว้กินได้หลายมื้อ
บรรดาลูกสะใภ้ต่างยืนอยู่รอบเตาเพื่อดูนางทำอาหาร
นางทำไปด้วยสอนไปด้วย ให้พวกนางถามตรงจุดที่ไม่เข้าใจ นางจะทำแค่ครั้งนี้เท่านั้น ต่อไปก็ให้พวกนางทำกันเองแล้ว
จูปาเม่ย หลินซานยา และหลินซื่อยาพากันเก็บต้นหอม หัวไชเท้า และผักกาดขาวกลับมาแล้วก็ช่วยเอาผักเหล่านั้นไปล้าง
เย่อวี๋หรานกลับห้องไปเอาพริกเฉาเทียนในกระจาดมาสามสี่เม็ด ล้างเล็กน้อย จากนั้นก็สับให้ละเอียด
“ท่านแม่ นี่คืออะไรเจ้าคะ?” หลี่ซื่อมีสีหน้าสงสัยใคร่รู้
“ไม่ต้องสนใจ แต่เอามาทำของกินได้ก็พอแล้ว”
เย่อวี๋หรานไม่ได้อธิบาย นางนำหัวไชเท้า ผักกาดขาว และต้นหอมมาหั่นฝอย ล้างกระทะขึ้นตั้งบนเตา ประเดี๋ยวจะใช้ผัดอาหาร
หากยึดตามความคิดของเย่อวี๋หราน นางต้องอยากเอาเครื่องในหมูมาผัดอยู่แล้ว แต่เมื่อพิจารณาถึงสมาชิกในครอบครัวที่มีอยู่จำนวนมาก ถ้าหั่นเป็นชิ้น ๆ แล้วเอามาผั
