บทที่ 70 ล้างเครื่องในหมู
“ท่านแม่!” จูปาเม่ยที่เมื่อครู่นี้ยังยินดีในเคราะห์ของผู้อื่นอยู่พลันห่อเหี่ยวลงทันใด
“ข้าไม่อยู่ครึ่งวัน เจ้าถักสร้อยข้อมือเสร็จแล้วรึ?” เย่อวี๋หรานถาม
จูปาเม่ยคอตกพลางพูด “ยังเจ้าค่ะ…”
“ไม่เสร็จแล้วยังไม่รีบถักอีก เดี๋ยวทำเสร็จแล้วให้มาช่วยงานข้า งานในครัวยังมีอีกมาก อย่าเอาแต่แอบอู้”
“ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่”
เย่อวี๋หรานสั่งความเสร็จก็ผละจากไป จูปาเม่ยถลึงตามองหลินซานยากับหลินซื่อยาอย่างไม่พอใจ
ถึงมารดาของนางไม่ได้พูด แต่นางยังจะฟังไม่ออกอีกหรือ ท่านแม่คงจะเห็นว่าลูกสาวบ้านคนอื่นขยันทำงาน ส่วนนางเกียจคร้านเกินไป
ฮึ! เป็นเพราะพวกนางทั้งนั้น
“…” หลินซานยากับหลินซื่อยาได้แต่คิดว่า ช่างเถอะ ทำงานต่อดีกว่า
หลี่ซื่อแบกท้องอุ้ยอ้ายของนางไปชมความครึกครื้นท้ายเรือนสักครู่ ไม่นานก็กลับมารายงานเย่อวี๋หรานว่าพี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รองทำงานคืบหน้าถึงไหนกันแล้ว
“พอแล้ว เจ้าก็เพ่นพ่านไปมาให้น้อยหน่อย เครื่องในหมูยังไม่ได้ล้าง ถ้าเจ้าว่างก็เอาไปล้างเถอะ” เย่อวี๋หรานหยิบเครื่องในหมูที่แช่ไว้ในถังไม้ขึ้นมา “เอาชามไปตักขี้เถ้ามาสักหน่อย แล้วตามไปล้างกับข้าที่คอกหมูท้ายเรือน”
ท้ายเรือนมีโอ่งใหญ่ใบหนึ่ง ทั้งยังมีรางน้ำที่ทอดผ่านคอกหมูไปหาห้องส้วม ‘น้ำสกปรก’ พวกนั้นมารวมกันกลายเป็น ‘ปุ๋ยคอก’ ซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการเพาะปลูก
“เจ้าค่ะ ข้าทราบแล้ว” แม้หลินซื่อจะไม่ใคร่เข้
