‘เปิดโลกทัศน์’ รับความรู้ใหม่อย่างไรอย่างนั้น
“เครื่องในหมูถ้าทำความสะอาดดี ๆ ที่จริงแล้วอร่อยมาก เพียงแต่ปกติพวกเราไม่ได้มีตัวเลือกมากขนาดนั้น ได้แค่ใช้น้ำร้อนล้างเอา ไม่ได้พิถีพิถันอะไรมาก” เย่อวี๋หรานล้างอย่างคล่องแคล่วพลางพูดไปด้วย “เย็นนี้ข้าจะทำอาหารจานเด็ด ถึงตอนนั้นพวกเจ้าก็รู้เองว่าเจ้านี่อร่อยแค่ไหน”
หลี่ซื่อนึกถึงรสชาติเครื่องในหมูที่เคยกินมาแล้วรู้สึกว่ายากจะเชื่ออยู่บ้าง “ท่านแม่ จริงหรือเจ้าคะ? ข้ากินเครื่องในหมูมาตั้งหลายปีแล้ว แต่ไม่เคยจะรู้สึกว่ามันอร่อยเลย”
“เจ้ายังไม่เชื่อมั่นในฝีมือข้าอีกหรือ?” เย่อวี๋หรานตอบโดยที่กระทั่งเปลือกตาก็ยังไม่ขยับ
หลี่ซื่อนึกถึงลูกชิ้นปลาและน้ำพริกปูที่เคยได้กินก่อนหน้านี้ ก็คิดว่าตนเองควรจะเชื่อใจแม่สามีสักหน่อย “เชื่อเจ้าค่ะ จะไม่เชื่อได้อย่างไรเจ้าคะ? ฝีมือของท่านแม่ล้ำเลิศยิ่งนัก งั้นข้าก็จะตั้งตารอกินของอร่อยเย็นนี้แล้วนะเจ้าคะ”
หลิ่วซื่อ หลิวซื่อ และหลินซื่อทำความสะอาดห้องเก็บของเบ็ดเตล็ดเสร็จแล้วเดินออกมา ครั้นเห็นแม่สามีกับหลี่ซื่อกำลังล้างเครื่องในหมูอยู่ข้างนอกก็รีบเข้ามาช่วยอีกแรง
“เมียเจ้าห้าไม่ต้องทำ เจ้าเพิ่งจะแท้งมา ไม่ควรแตะน้ำเย็น” เย่อวี๋หรานปรามหลินซื่อ “เจ้าไปต้มน้ำร้อนในห้องครัว ทำเสร็จแล้วค่อยเรียกข้า ข้าขอทำอะไรตรงนี้ก่อน”
หลิวซื่อลอบมองหลินซื่อ
หลินซื่อคิดไม่ถึงว่าแม่สามีจะเป็นห่วงเป็นใยนาง ในใจบังเกิดความรู้สึ
