บทที่ 68 ให้วัวทำนา แต่ไม่ให้หญ้าวัวกิน
ถ้าไม่คุยคงไม่รู้ ครั้นได้คุยก็เป็นอันต้องตกใจ
เย่อวี๋หรานค้นพบว่า ถึงแม้นางจะมีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม แต่กลับมีความเข้าใจต่อโลกนี้น้อยเกินไปแล้ว
นางทราบเพียงว่า ‘ความกตัญญูยิ่งใหญ่เทียมฟ้า’ ดังนั้นไม่ว่าเจ้าของร่างเดิมจะทำอย่างไรลูกชายทั้งหลายล้วนเชื่อฟัง แต่กลับลืมไปว่า แม่เฒ่าหลินก็เป็นผู้อาวุโสของหลินซานโก่วและหลินหมู่เช่นกัน ทั้งยังเป็นมารดาแท้ ๆ ด้วย
“พวกเจ้าไปพบผู้อาวุโสของตระกูลไม่ได้หรือ?”
หลินซานโก่วหน้าแดง “เรื่องแบบนี้ จะไปหาผู้อาวุโสของตระกูลได้หรือ? น่าขายหน้ายิ่งนัก”
เดิมทีหลินหมู่ยังคิดจะพูดอะไรต่อ แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเขาก็กลับเงียบขรึมลง
เย่อวี๋หรานเข้าใจแล้ว คนในยุคนี้ถือสาเรื่อง ‘เรื่องอัปยศภายใน ห้ามแพร่งพรายออกไปนอกบ้าน’ ถ้าไม่ถึงที่สุดจริง ๆ ก็ไม่มีทางนำเรื่องในครอบครัวตนเองออกไปตีแผ่ให้คนภายนอกรับรู้
แต่ผู้อาวุโสของตระกูลคืออะไร?
ในหมู่บ้านชนบทเช่นนี้ อำนาจของผู้อาวุโสในวงศ์ตระกูลยังเหนือกว่าที่ว่าการอำเภอเสียอีก ถ้าไม่ถึงที่สุดแล้วจริง ๆ คงไม่มีใครยอมไปพบผู้อาวุโส
เย่อวี๋หรานนึกถึงตอนที่เจ้าของร่างเดิมยืนกรานจะแยกเรือนกับพ่อแม่สามี แท้จริงแล้วสาเหตุที่เจ้าของร่างเดิมทำตัวโอหังได้ถึงเพียงนั้น ก็เพราะเชื่อว่าพ่อแม่สามีไม่มีทางฟ้องร้องไปถึงผู้อาวุโสของตระกูลกระมัง?
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม หลายสิบปีมานี้ นอกจา
