บทที่ 67 แม่สามีมารับเจ้า
ความเป็นอยู่ของครอบครัวหลินซานโก่วย่ำแย่เพียงนั้น ห้องย่อมเก็บเสียงไม่มิด
หลินซื่อที่อยู่ในห้องได้ยินทั้งหมดแล้ว แต่ไม่สะดวกใจจะเดินออกมาเอง ทว่าครั้นได้ยินมารดาเรียกตนเอง ก็ตัดสินใจรีบออกมา “เจ้าค่ะ ท่านแม่ ข้ามาแล้ว”
ตอนที่จวนจะถึงเบื้องหน้าเย่อวี๋หราน นางยังลดฝีเท้าลง ร้องทักเย่อวี๋หรานอย่างประจบเอาใจว่า “ท่านแม่”
ดียิ่งนัก แม่สามีมารับนางแล้ว นางคงไม่ถูกปลดแล้วใช่ไหม?
นางไม่เหมือนกับพี่สาว อย่างน้อยพี่สาวก็มีลูกแล้ว แต่นางเพิ่งจะแต่งเข้าไปได้ไม่กี่เดือน ยังเป็นสะใภ้หมาด ๆ อยู่เลย ถ้าถูกปลดเร็วขนาดนี้ ต่อไปนางยังจะมีหน้าไปพบผู้คนอีกหรือ?
“อืม!” เย่อวี๋หรานพยักหน้ารับอย่างเฉยเมย พลางถามนางว่าร่างกายเป็นอย่างไรบ้าง ได้หาหมอแล้วหรือยัง
แม้นางจะรู้ว่าด้วยฐานะครอบครัวของหลินซื่อไม่อาจหาหมอได้ แต่อะไรที่ควรถามก็ยังคงต้องถามออกไป
เมื่อหลินหมู่ได้ยินคำว่า ‘หมอ’ ก็พูดแทรกขึ้นมาอย่างกระอักกระอ่วนว่า “ขอโทษจริง ๆ จูต้าเหนียง หมู่บ้านสกุลหลินของพวกข้าไม่มีหมอ ดังนั้นเรื่องนี้…เรื่องนี้จึงชักช้าไปบ้าง”
นางไม่กล้าขอร้องให้เย่อวี๋หรานพาลูกสาวไปหาหมอ แต่นางก็ไม่อาจให้ลูกสาวแบกรับชื่อเสียงเลวร้ายได้ จึงบอกว่าหลินซื่อสุขภาพแข็งแรงมาตลอด ครั้งนี้เป็นเพียงเหตุสุดวิสัย ขอเพียงพักรักษาตัวให้ดี ผ่านไปไม่กี่ปีรับรองว่าต้องสามารถคลอดเด็กตัวอ้วนให้สกุลจูได้แน่นอน
คิดถึงลูกสาวคนโ
