ตที่คลอดออกมาได้เพียงลูกสาว หลินหมู่กลับพูดอย่างร้อนตัวอยู่บ้าง เพื่อให้ลูกสาวคนรองไม่ต้องกัดฟันพูดออกมาเอง
ในบทสนทนาเช่นนี้ ผู้ชายตัวโตอย่างหลินซานโก่วไม่สะดวกจะเข้ามาร่วมวงด้วย ได้แต่ร้อนใจตามอย่างเงียบ ๆ นึกทอดถอนใจว่าเหตุใดจูเหล่าโถวถึงไม่มาด้วยนะ? ถ้าจูเหล่าโถวมาด้วย เขายังพูดด้วยสักประโยคได้ ขอให้อีกฝ่ายช่วยพูดให้สักหน่อย…
หลินซื่อตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ดี ไม่พูดอะไรก็คุกเข่าลงตรงหน้าเย่อวี๋หราน โขกศีรษะอย่างนอบน้อม “ท่านแม่ ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้ปกป้องลูกหลานสกุลจูให้ดี เป็นข้าที่ไร้ประโยชน์…”
นางตบหน้าตัวเองไปหนึ่งฉาด เบ้าตาแดงก่ำร่ำไห้พร้อมทั้งพูดว่า “ท่านแม่ ท่านตีข้า ด่าข้าเถอะเจ้าค่ะ ท่านจะให้ข้าทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น ขอแค่ไม่ปลดข้า ไล่ข้ากลับบ้าน ท่านแม่ ข้าสำนึกผิดแล้วจริง ๆ เจ้าค่ะ!”
“เจ้าร้องไห้ทำไม?” เย่อวี๋หรานคิดไม่ถึงเลยว่าถึงขั้นนี้แล้วหลินซื่อยังจะมาไม้นี้กับนางอีก พลันตีสีหน้าเย็นชา “ข้าก็เพิ่งพูดไปไม่ใช่หรือว่าข้ามารับเจ้ากลับเรือน ทำเสียราวกับว่าปกติข้าปฏิบัติต่อเจ้าอย่างโหดร้ายทารุณ ข้าเคยตีเจ้า ด่าเจ้าด้วยรึ? เจ้าพูดมาต่อหน้าพ่อแม่ของเจ้าให้ชัด ๆ”
หลินซื่อนึกว่าแม่สามีจะประคองนางลุกขึ้นทันทีเสียอีก กลายเป็นว่าแม่สามีกลับไม่พอใจเสียอย่างนั้น ทันใดนั้นก็รู้ว่าตนเองทำพังเสียแล้ว จึงรีบพูดอย่างร้อนรนว่า “เปล่าเจ้าค่ะ ท่านแม่ไม่เคยตีข้า ด่าข้า ข้
