า…ข้าแค่กลัว ข้าเสียลูกไป ข้ากลัวว่าท่านแม่จะโกรธ”
“เจ้าเสียลูกไป ข้าต้องโกรธอยู่แล้ว แต่เจ้าไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย ข้าจะโกรธก็ไม่มีทางโกรธมาถึงเจ้า เจ้าสบายใจได้ ข้าไประบายความโกรธใส่ย่าเจ้าทางโน้นแล้ว” เย่อวี๋หรานคิดถึงว่าหลินซื่อเพิ่งจะแท้งมา ไม่ควรคุกเข่าอยู่บนพื้นเย็น ๆ นานเกินไป จึงบอกให้นางลุกขึ้น
“อย่างนั้นท่านย่า…” หลินซื่อถามอย่างระมัดระวัง
ตั้งแต่เล็กจนโต ครอบครัวของนางถูกท่านย่ากดจนโงหัวไม่ขึ้น คราวนี้ถ้าไม่ใช่เพราะนางรีบร้อนกลับบ้านมารดา ท่านย่าของนางก็คงจะให้คนคุมตัวน้องสามกับน้องสี่ของนางไปขายแล้ว
แน่นอนว่าสิ่งที่ทำให้ท่านย่าของนางตกใจจนล้มเลิกความตั้งใจนั้นไม่ใช่นาง แต่เป็นคราบเลือดที่ไหลออกมาตอนที่นางแท้งลูกต่างหาก
“ตกลงกันแล้วว่าระหว่างที่เจ้าอยู่เดือน ค่ารักษาทั้งหมดนั้นให้ย่าเจ้าเป็นคนรับผิดชอบ” พูดถึงตรงนี้ เย่อวี๋หรานก็มองนางแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยว่า “เจ้ากังวลว่าน้องสาวเจ้าสองคนจะถูกขายไม่ใช่หรือ ข้าปูทางให้เจ้าแล้ว บอกนางให้ส่งคนสองคนมาที่เรือนข้า จะได้มารับผิดชอบงานช่วงที่เจ้าไม่สบาย เจ้าก็ลองคิดดูว่าจะให้ทางนั้นส่งคนมา หรือให้น้องสาวสองคนของเจ้าไปแทน”
“ท่านแม่หมายความว่า…”
“ปกติฉลาดนักไม่ใช่หรือ? หากน้องสาวเจ้ามาทำงานให้ข้าที่เรือน ย่าเจ้ายังจะเอาน้องสาวเจ้าไปขายได้อีกรึ?”
พริบตานั้น หลินซื่อไม่รอให้หลินหมู่พูดอะไร นางก็รีบร้องเรียกน้องสามกับน้องสี่ออกมาทันที แล
