ะดึงพวกนางเข้ามาคำนับเย่อวี๋หราน “ท่านแม่ ขอบคุณ! ขอบคุณท่าน! ขอบคุณท่านที่ช่วยเหลือน้องสาวทั้งสองคนของข้า มอบทางออกให้กับพวกนาง ฮือ ๆๆ…”
“ขอบคุณท่านอาจู”
“ขอบคุณท่านอาจู”
หลินซานยากับหลินซื่อยาต่างก็พากันร้องไห้ตามพี่สาว
บางทีพวกเด็ก ๆ อาจไม่เข้าใจ แต่หลินซื่อกระจ่างแจ้งแก่ใจยิ่งนัก แม่สามีดึงเรื่องนี้มาที่ตนเอง มิเช่นนั้นก็คงจะไม่พูดประโยคเมื่อครู่ออกมา
ก่อนนี้นางยังคิดว่าถ้านางจากไปแล้ว ไม่รู้ว่าบิดามารดาจะคุ้มครองน้องสามและน้องสี่ได้หรือไม่ แต่กลายเป็นว่าแม่สามีมอบทางออกของเรื่องนี้ให้แก่นาง
นางร่ำไห้พูดว่า “ท่านแม่ ชาติที่แล้วข้าจะต้องสั่งสมคุณงามความดีไว้ไม่น้อย จึงได้แต่งเข้าไปเป็นสะใภ้บ้านท่าน ท่านวางใจเถอะ ต่อไปข้าจะไม่หาเรื่องจับผิดหลี่ซื่ออีกแล้ว ทั้งจะไม่สร้างปัญหาให้ท่านอีก ท่านพูดอย่างไร ข้าล้วนทำตามโดยไม่บิดพลิ้ว”
หลินหมู่ซาบซึ้งใจยิ่งนัก ดวงตาแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นระริก กล่าวขอบคุณเย่อวี๋หราน
เพียงแต่นางเป็นคนรุ่นเดียวกับเย่อวี๋หราน ลูกสาวสามคนล้วนคุกเข่าอยู่ นางไม่สะดวกจะคุกเข่า แม้นางเกือบจะคุกเข่าลงไปแล้วจริง ๆ ส่วนหลินซานโก่วสามีของนางผู้นั้น นางไม่หวังอะไรจากเขาแล้ว คนตาขาวไร้ประโยชน์เช่นนั้นไม่อาจปกป้องลูกสาวของนางได้
ความคิดของนางกับหลินซื่อต่างกันอยู่บ้าง นางคิดว่าสามารถหนีพ้นได้หนึ่งคนก็คือหนึ่งคน และปกป้องได้หนึ่งคนก็คือหนึ่งคน ลูกสาวคนโตกับลูกสาวคนรองกลายเป็
