บทที่ 64 เจ้าคนตาขาวไร้ความสามารถ
เหตุใดจึงต้องพาไปทั้งบุรุษและสตรีอย่างนั้นหรือ?
นี่ก็คือทักษะในการวิวาท ประเดี๋ยวไปถึงบ้านสกุลหลิน หากมีสตรีสกุลหลินรุดออกมา ทางนี้ก็ต้องส่งสตรีออกไปรับหน้า มิเช่นนั้นผู้อื่นจะร่ำร้องเอาได้ว่า “ผู้ชายสกุลจูหน้าไม่อาย ตีได้แม้กระทั่งผู้หญิง!”
ต่อให้พลังต่อสู้ของเย่อวี๋หรานสูงส่งกว่านี้ก็ไม่อาจรับมือสตรีสกุลหลินทั้งบ้านได้กระมัง?
นางพาหลิ่วซื่อกับหลิวซื่อไปด้วยก็เพื่อให้ดูน่าเกรงขามนั่นเอง
อีกฝั่งหนึ่ง ครอบครัวสกุลหลินก็ได้รับข่าวอย่างรวดเร็ว
แม่เฒ่าหลินมองโจ๊กโหรงเหรงพลางทอดถอนใจอยู่ในเรือน มีคนวิ่งมาส่งข่าวถึงบ้านว่า “แย่แล้ว แม่เฒ่าหลิน คนบ้านสกุลจูมากันแล้ว”
ถ้วยตรงหน้าสะใภ้ใหญ่สกุลหลินพลันหล่นลงบนโต๊ะ ตกใจกลัวจนวิญญาณแทบหลุดจากร่าง “ว่าอย่างไรนะ?! หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นั้นมาแล้ว?!”
“ไม่ได้เรื่อง!” แม่เฒ่าหลินถลึงตาใส่นาง แต่ความจริงแล้วในใจนางก็แอบกลัวเหมือนกัน
หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นั้นไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป สมัยก่อนฟังว่านางสร้างเรื่องครึกโครมอยู่ในหมู่บ้านสกุลจู แต่เมื่อลูกสะใภ้คนที่สี่ของนางแต่งเข้าเรือน นางก็ไม่กลัวว่าจะหาลูกสะใภ้ไม่ได้อีก จึงทะเลาะวิวาทกับ ‘มารดาของลูกสะใภ้’ จนชื่อเสียงลือเลื่องไปทั้งเขาไท่ตัง
แต่ถึงจะเป็นเช่นนี้ ลูกสะใภ้คนนั้นยังคงแต่งเข้าเรือนไปอยู่ดี ‘แม่ยาย’ ผู้นั้นยังจะทำอะไรได้?
ลูกสาวไปอยู่ในกำมือของผู้อื่น ก็ได้แต่บังคั
