บจิตใจตนเองให้กว้างขวางกว่าเดิมเท่านั้น
เมื่อคิดถึงตรงนี้ แม่เฒ่าหลินก็ยิ่งร้อนรน
ถึงนางจะไม่ใช่ ‘มารดาลูกสะใภ้’ ของหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ แต่เรื่องที่ลูกสะใภ้ห้าของผู้อื่นแท้งลูกกลับเกี่ยวพันกับนาง กระดูกแก่ ๆ ของนางจะสู้แม่สามีที่ดุร้ายเช่นนั้นได้อย่างไร?
แม่เฒ่าหลินยกโจ๊กที่โหรงเหรงจนเห็นก้นถ้วยขึ้นซดหมดในรอบเดียว จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินหาสิ่งของที่เหมาะมือไปทั่ว แต่ไม่รอให้นางหาพบก็ได้ยินเสียงมาจากหน้าประตูใหญ่นอกเรือน
จุดไท่หยางตรงหางคิ้วของแม่เฒ่าหลินปวดตุบขึ้นมาทันที ได้ยินเสียง ‘ปัง’ ดังสะท้าน คล้ายกับอะไรบางอย่างกระทบประตูเรือน
“ท่านแม่ แย่แล้ว หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์คนนั้นบุกมาแล้วเจ้าค่ะ นางพกมีดมาด้วย!” สะใภ้ใหญ่สกุลหลินแอบมองจากมุมกำแพงแล้ววิ่งกลับเข้ามาด้วยท่าทางแตกตื่น
พ่อเฒ่าหลินพลันบังเกิดโทสะ ถลึงตาใส่แม่เฒ่าหลินแล้วพูดว่า “บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเอาแต่รังแกครอบครัวเจ้าสาม ตอนนี้เป็นอย่างไรล่ะ แม่สามีของนางบุกมาถึงเรือนแล้ว ดูซิว่าเจ้าจะจัดการอย่างไร?”
“จัดการอย่างไรน่ะหรือ? ข้าอยากบังคับให้เจ้าสามขายลูกสาวนักหรือ? นั่นล้วนเป็นเพราะเจ้าไม่ได้เรื่อง คนในบ้านจะอดตายอยู่แล้ว ถ้าข้าไม่บังคับเจ้าสามขายลูกสาว แล้วเจ้าจะเอาอะไรมาเลี้ยงครอบครัวใหญ่แบบนี้?” แม่เฒ่าหลินตอกกลับ
“ไร้สาระสิ้นดี!” พ่อเฒ่าหลินสะบัดหน้าเดินหนีอย่างโมโห “เรื่องนี้ข้าไม่ยุ่งด้วยแล้ว เจ้าจัดการเองก็แล้วกัน”
เขาพูด
