จบก็เข้าห้องไป
แม่เฒ่าหลินโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง ชี้นิ้วใส่เงาหลังของพ่อเฒ่าหลิน นิ้วมือสั่นระริก “เจ้า…เจ้าคนตาขาวไร้ความสามารถ!”
สะใภ้ใหญ่สกุลหลินหดคอ ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย คิดในใจว่าถ้าพ่อสามีไม่ใช่คนตาขาวไร้ความสามารถ ท่านยังจะข่มเขามาได้ตั้งหลายปีหรือ?
“ท่านแม่ เรื่องนี้จะทำอย่างไรดี?” หลินต้าเซิงเป็นบุตรชายคนโตของแม่เฒ่าหลิน ทั้งยังเป็นคนไร้หัวคิดเช่นกัน เขาฟังคำสั่งมารดามาตลอด ยามนี้จึงถามขึ้นมาอย่างเป็นกังวล
“เอาอย่างไร พวกสวะไร้ประโยชน์ คนอื่นเขามาถึงเรือนเราแล้ว เจ้ายังจะให้ข้าไปรับหน้าคนเดียวอีก?” แม่เฒ่าหลินคิดไม่ถึงเลยว่าในเวลาแบบนี้ แม้แต่ลูกชายที่เคารพเชื่อฟังนางมาตลอดก็ยังพึ่งพาไม่ได้ ลูกผู้ชายอกสามศอกยังต้องวิ่งมาขอความเห็นจากนาง?
นางพลันรู้สึกว่าชีวิตตนเองลำบากยิ่งนัก ไฉนจึงคลอดคนตาขาวไร้ประโยชน์ออกมาเสียได้ แม้แต่มารดาของตัวเองก็ยังปกป้องไม่ได้
ด้านนอกเรือน เย่อวี๋หรานมองกำแพงสูงใหญ่ของบ้านสกุลหลิน เค้นเสียงเย้ยหยันทีหนึ่ง มีดหั่นผักก็สับลงไปบนประตูเรือนของพวกเขา
คนในหมู่บ้านสกุลหลินที่มาชมดูความครึกครื้นพากันตัวสั่น “…” น่ากลัวชะมัด! สมแล้วที่เป็น ‘หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์’ ในคำร่ำลือ
เมื่อสายตาของเย่อวี๋หรานกวาดมองมาทางนี้ พวกเขาก็รีบร้อนเก็บสายตากลับไปไม่กล้ามองนาง กลัวว่าจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย
“ข้ารู้ว่าหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์อย่างข้ามีชื่อเสียงไม่ค่อยดีเท่าไหร่ในละแวกนี
