บทที่ 60 เก็บได้สมบัติล้ำค่า
ภายใต้การ ‘บอกใบ้’ ของเย่อวี๋หราน จูปาเม่ยจึงท่องบทแรกในภาคต้นของคัมภีร์สัทอักษรออกมาได้อย่างติด ๆ ขัด ๆ
ก่อนเข้านอน นางยังให้จูปาเม่ยท่องอีกหลายรอบ กระทั่งนางท่องได้คล่องแคล่วแล้วจึงยอมปล่อยไป
จูปาเม่ยที่ถูกปล่อยตัวมาได้ผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ รีบล้มตัวลงหลับตานอนทันที
นางโอดครวญในใจว่าน่ากลัวยิ่งนัก ท่านแม่เริ่มมากวดขันให้ข้าท่องอะไรพวกนี้แล้ว! โชคดีที่ข้าท่องได้ ไม่อย่างนั้นถ้าเหมือนพวกต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าที่ท่องไม่จบก็ไม่อาจกินข้าว แบบนั้นก็อนาถกันพอดี
น่าเสียดายที่จูปาเม่ยไม่รู้ตัวเลยว่า นางกำลังจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของ ‘พลพรรคท่องจำ’ ไปกับพวกจูชี ต้าเป่า และเอ้อร์เป่าในเร็ว ๆ นี้แล้ว
ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้นางไม่ใช่แรงงานหลักของครอบครัวสกุลจู ต่อให้เป็นช่วงฤดูกาลเก็บเกี่ยวก็ยังจัดเป็นพวกว่างงานอยู่
ก่อนการมาถึงของช่วงเก็บเกี่ยวหน้าสารท ก็จะต้องไปตลาดนัดกันก่อนรอบหนึ่ง
การไปตลาดนัดครั้งนี้สำคัญยิ่งนัก ชาวนาทั้งหลายจะต้องไปจับจ่ายซื้อของเพื่อเตรียมการล่วงหน้าสำหรับช่วงเก็บเกี่ยวในอีกไม่กี่วันให้หลัง
เย่อวี๋หรานเองก็ต้องเตรียมการไว้ด้วยเช่นกัน นางนับไข่ในตะกร้าที่สะสมเอาไว้ จากนั้นตรวจดูแป้งที่โม่ไว้เรียบร้อยแล้ว รวมถึงรำข้าวและมันเทศตากแห้งที่เหลือ แล้วใคร่ครวญในใจว่าเสบียงสำหรับช่วงเก็บเกี่ยวหลายวันนี้จะต้องจัดการอย่างไรบ้าง
นางเรียกหลี่ซื่อเข้ามาถามว