่ายังเหลือน้ำเชื่อมผลไม้อีกมากน้อยแค่ไหน
“ท่านแม่ ท่านถามทำไมหรือเจ้าคะ?” ตั้งแต่มีการค้าอยู่ในมือ หลี่ซื่ออุ้มท้องโตเช่นนั้น ทว่ายามก้าวเดินกลับตัวเบาหวิวยิ่งนัก
คนล้วนพูดกันว่าเมื่อคนเรามีเงินแล้วก็จะรู้สึกมั่นคง
หลี่ซื่อเองก็หาได้แตกต่างจากคนทั่วไป ตั้งแต่แม่สามีอนุญาตให้นางมีเงินส่วนตัวได้ ไม่กี่วันนางก็สะสมเสบียงไว้ได้เต็มตะกร้า นอกจากสองส่วนที่ต้องเก็บไว้ให้ส่วนกลางแล้ว ที่เหลือก็เอาไปแบ่งปันกับคนอื่น ๆ
แม้ว่าหลังจากแบ่งสันปันผลกันแล้วจะเหลือไม่มากนัก แต่แค่ได้เสบียงมาครึ่งตะกร้าเล็ก นางก็ดีใจยิ่งแล้ว
เพราะถึงจะมีเพียงเท่านั้น นางก็ไหว้วานให้คนนำไปส่งที่บ้านมารดา และยังสามารถให้พวกเขากินอย่างประหยัดไปได้หลายวัน
“ใกล้จะถึงวันตลาดนัดแล้ว ข้ากำลังคิดว่าจะเอาไปขายที่ตลาดนัดด้วยสักหน่อยดีหรือไม่?”
เย่อวี๋หรานกล่าวจบ แววตาของหลี่ซื่อก็เป็นประกาย นางนั่งลงแล้วพูดว่า “ท่านแม่ ท่านจะให้ข้าไปด้วยจริง ๆ สินะเจ้าคะ เช้าวันนี้ข้ายังคุยกับพี่สะใภ้ใหญ่อยู่เลยว่าจะฝากนางเก็บผลแดงน้อยกลับมาตอนไปตัดหญ้าเลี้ยงหมูบนเขา จะได้เก็บไว้ทำน้ำเชื่อมผลไม้เพื่อเอาไปขายที่ตลาดนัด อาจขายได้เงินไม่มากมายอะไร แต่พอให้ซื้อเนื้อติดกระดูกกลับมาให้ที่บ้านได้ก็ดีเหมือนกัน”
ต้องยอมรับว่าหลี่ซื่อรู้จักวางตัวจริง ๆ นางไม่พูดว่าจะซื้อของให้บ้านมารดาหรือซื้ออะไรให้ตนเอง แต่พูดเพียงว่า ‘ให้ที่บ้าน’ บันดาลให้คนฟังแล้วรื
