ย ภาคต้นมีสิบห้าบท บทแรกคือฉันทลักษณ์ที่หนึ่ง มีทั้งสิ้นสามย่อหน้า
นางสอนจูชีไปสามย่อหน้า กลายเป็นว่าจูปาเม่ยที่อยู่ข้างนอกฟังผ่านหูเพียงไม่กี่รอบก็ท่องได้หนึ่งในสามแล้ว?!
คนสกุลจูมีความจำเป็นเลิศเช่นนี้ทุกคนเลยหรือ?
ช้าก่อน ความจำของจูชีกับจูปาเม่ยร้ายกาจปานนี้ หรือว่าจะได้รับการถ่ายทอดมาจากเจ้าของร่างเดิม?
เย่อวี๋หรานคิดว่านางย้อนยุคมาโดยที่ยังมีความทรงจำจากชาติภพที่แล้ว แต่นางมั่นใจว่าความจำของตนเองในชาติก่อนไม่ได้ดีถึงขั้นนี้แน่นอน ไม่รู้ว่ามีเรื่องราวมากมายเท่าไหร่ที่เลือนหายไปจากเสี้ยวมุมของความทรงจำ แต่เรื่องน่าบัดซบก็คือหลังจากนาง ‘เก็บ’ ร่างเจ้าของร่างเดิมผู้นี้มาได้ สิ่งที่นางไม่เคยตระหนักถึงมาก่อน รวมถึงสิ่งที่เคยได้เห็นได้ยินมาก่อนนับไม่ถ้วนล้วนประดังขึ้นมาในสมองของนาง และเปลี่ยนเป็นชัดเจนสดใสขึ้นมา
ก่อนหน้านี้นางยังคิดว่าเป็นเพราะนิ้วทองคำเสียอีก ทว่าความทรงจำของจูชีและจูปาเม่ยโดดเด่นไม่ธรรมดา จะต้องไม่ใช่เพราะพันธุกรรมกลายพันธุ์แน่นอน ส่วนจูเหล่าโถวก็เป็นชาวนาที่พื้นเพธรรมดาและขี้ขลาดตาขาวคนหนึ่ง แต่เจ้าของร่างเดิม…
ดังนั้น ความทรงจำอันยอดเยี่ยมที่นางครอบครองอยู่ในตอนนี้อาจไม่ใช่ปาฏิหาริย์ที่เกิดจากนิ้วทองคำ แต่เป็น ‘พรสวรรค์’ ดั้งเดิมจากเจ้าของร่างคนเก่า?
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ในสมองของเย่อวี๋หรานก็มีภาพเกี่ยวกับความจำอันดีเลิศของเจ้าของร่างเดิมปรากฏขึ้นมา
เย่อวี๋หราน “
