บทที่ 57 แป้งมันเทศกับเจวี๋ยปา
“ท่านแม่ ข้าว่าไม่ใช้หงฮวาดีกว่าเจ้าค่ะ มันอันตรายเกินไป” หลี่ซื่อค่อนข้างระมัดระวังกว่า นางรีบพูดขึ้นว่า “ท่านจะรู้ได้อย่างไรว่าผู้อื่นซื้อไปทำอะไร? ถ้ามีคนซื้อไปทำเรื่องไม่ดีจะไม่กลายเป็นการสร้างความร้าวฉานหรือเจ้าคะ?”
“คิดมากไปแล้ว เจ้าคิดว่าชาดทำขึ้นมาอย่างไร?” เย่อวี๋หรานพูด “หลังนำหงฮวามาบดเป็นผงก็เอาไปผสมกับผงแป้งทำเป็นชาด ถ้าร้านขายชาดทั้งหมดขี้กลัวแบบนี้ยังจะทำการค้าอยู่ไหม? เพียงแต่อันไหนคนท้องใช้ไม่ได้จะต้องบอกกล่าวล่วงหน้าให้ชัดเจน อย่าให้เกิดความเข้าใจผิดก็พอ”
“อ๋า ท่านแม่ทำชาดเป็นด้วยหรือเจ้าคะ?” หลี่ซื่อไม่เคยเห็นแม่สามีทำมาก่อน จึงประหลาดใจยิ่งนัก
จูปาเม่ยก็ไม่เคยเห็นมารดาทำของแบบนี้ จึงมีสีหน้าเหลือเชื่อ “ท่านแม่ ทำไมท่านไม่บอกข้าว่าท่านทำชาดเป็นด้วยล่ะเจ้าคะ? ท่านรู้หรือไม่ว่าไปซื้อชาดหนึ่งตลับในตำบลต้องใช้เงินเท่าไหร่? ถ้าท่านทำเป็นแล้วยังจะต้องไปซื้อจากในตำบลอยู่ทำไม พวกเราทำใช้กันเองก็ได้”
มารดาของนางเอาแต่อมพะนำเช่นนี้ ในเมื่อมีของดีมากมายเพียงนั้นอยู่กับตัว เหตุใดต้องซ่อนเอาไว้ไม่นำออกมาใช้?
ถ้าเอาออกมาใช้แต่แรก ครอบครัวพวกนางก็คงจะร่ำรวยไปแล้ว ส่วนนางก็คงจะไปเป็นสาวใช้ในบ้านสกุลใหญ่ตั้งนานแล้ว
“พวกเจ้าไม่ได้ถามเองนี่” เย่อวี๋หรานพูดได้หรือว่าก่อนหน้านี้นางยังไม่ได้ย้อนยุคมา นางเองก็จนปัญญาเหมือนกันเถอะ!
น้องสามีกับพี่สะใภ้เลิกส
