บทที่ 55 เอาเสบียงมาแลกคน
ถ้าเป็นนางจะต้องสร้างเรื่องให้ยิ่งใหญ่เอิกเกริกแน่นอน แต่แม่สามีกลับ…
เอาเถอะ หลี่ซื่อไม่ใคร่เข้าใจนักว่าเหตุใดแม่สามีจึงทำดีโดยไม่หวังผลตอบแทนเช่นนี้ แต่ได้ยินมารดาของจูเสียวเสวี่ยพูดว่าผ่านไปหลายวันจะมา ‘ขอบคุณ’ ถึงเรือน นางก็สบายใจแล้ว
แม่สามีลำบากอยู่ครึ่งค่อนวัน นางไม่อยากให้แม่สามีเหนื่อยเปล่าหรอกนะ
ระหว่างทางขากลับ หลี่ซื่อยังตะล่อมถามจากจูปาเม่ย นางอยากรู้รายละเอียดมากกว่านั้น
มารดาของแม่นางน้อยสองคนนั้นครั้นได้ข่าวก็ตกใจแทบสิ้นสติ กลัวว่าจะมี ‘เรื่องไม่คาดฝัน’ เกิดขึ้นกับลูกสาวของตัวเอง
ฟ้ายังไม่มืดก็เร่งรัดให้สามีออกจากเรือนพร้อมกับหอบหิ้วข้าวของมุ่งหน้ามาที่หมู่บ้านสกุลจู เพื่อไปรับลูกสาวมาจาก ‘หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์’ ผู้นั้น
ระหว่างทางยังเจรจากับสามีว่า “เจ้าว่าประเดี๋ยวข้าควรแสดงละครอย่างไรดีจึงจะสมจริง?”
สามีมองนางแล้วเอ่ยว่า “เจ้าคิดว่ามีสักกี่คนในหมู่บ้านสกุลจูที่กล้ามีเรื่องกับหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นั้น?”
“…”
“แสดงไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ภรรยาของท่านเจ้าหน้าที่ทางการก็บอกแล้ว ไม่ว่าพวกเราจะไปรับคนอย่างนอบน้อมถ่อมตนหรือไปทวงคนอย่างเอิกเกริก ก็ล้วนแต่อาศัยชื่อเสียงของหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นั้น คนอื่นไม่สงสัยหรอก”
“…” ฟังแบบนี้แล้วดูเหมือนจะน่ากลัวกว่าเดิมเสียอีก
ทว่าความจริงแล้วทุกอย่างก็ไม่ได้ยุ่งยากอย่างที่พวกเขาคิด
เย่อวี๋หรานไม่คิดจะร่วมแสดงละครไปกับพว
