บทที่ 53 โจรกระจอก
“เสี่ยวเม่ย…” เย่อวี๋หรานไม่สนใจเฉาเหล่าลิ่วที่อยู่บนพื้น รีบแหวกผ้าม่านรถม้าออกทันที
สภาพของจูปาเม่ยดูอเนจอนาถยิ่งนัก มือเท้าของนางล้วนถูกมัดเอาไว้ ปากก็ถูกอุดไว้ด้วยเช่นกัน
เรื่องดีเพียงหนึ่งเดียวก็คือมีนางเพียงคนเดียวที่ยังมีสติอยู่ ส่วนคนอื่น ๆ ล้วนหมดสติไปแล้ว
เย่อวี๋หรานช่วยจูปาเม่ยออกมาอย่างเงอะงะ ดึงผ้าเช็ดหน้าที่อุดปากนาง และแกะเชือกที่มัดบนร่างนางทิ้งไป
“ท่านแม่…” ครั้นเห็นผู้เป็นแม่ จูปาเม่ยก็ร้องไห้โฮออกมาอย่างน่าเวทนา
“ฮือ ๆ…ข้านึกว่าจะไม่ได้เจอท่านอีกแล้ว!”
“ท่านแม่ ข้ากลัวยิ่งนัก!”
“ท่านแม่ ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ต่อไปข้าไม่กล้าที่จะไม่เชื่อฟังท่านอีกแล้ว”
“ฮือ ๆๆ…คุณชายหม่าผู้นั้น เขาเป็นพวกค้ามนุษย์ เขาหลอกข้า เขาเอากำไลเงินปลอม ๆ มาให้ข้า”
“เขาเอากำไลเงินของปลอมมาให้ข้าได้อย่างไรกัน? ฮือ ๆๆ…ทำกันเกินไปแล้ว! ข้าปวดใจยิ่งนัก!”
ฟังถึงท่อนท้าย ๆ เย่อวี๋หรานก็รู้สึกว่ามุมปากกระตุก ตกลงว่าเจ้าเสียใจเรื่องที่เกือบจะถูกลักพาตัวไป หรือปวดใจที่อีกฝ่ายเอากำไลปลอมมาให้เจ้ากันแน่?
“อะแฮ่ม!” กานอี้เซียนยืนอยู่ข้างหลังอย่างกระอักกระอ่วน เขากระแอมเสียงเบา “พวกเขาแค่สลบไปชั่วคราว พวกเจ้ารีบหาเชือกมามัดพวกเขาไว้ก่อนดีกว่าหรือไม่?”
จูปาเม่ยไม่คิดมาก่อนว่านอกรถม้ายังมีคนอื่นอยู่อีก ทั้งยังเป็นคุณชายหนุ่มน้อยผู้สง่างาม ชั่วขณะนั้นก็แทบสำลักน้ำตาตัวเอง พลางร้องว่า “กรี๊
