บทที่ 51 กานอี้เซียน
“เฮอะ! เจ้าไม่ต้องมาพูดคำหวานพวกนี้กับข้า ครั้งนี้ให้เป็นครั้งแรก ถ้ามีครั้งหน้าอีกก็ไม่ต้องพูดกันแล้ว กลับบ้านเดิมไปเถอะ”
หลี่ซื่อใจกระตุกวูบ “หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ?”
“หมายความว่าสกุลจูไม่ขาดแคลนลูกสะใภ้ที่ถ่วงความเจริญก้าวหน้าแบบเจ้า”
“ท่านแม่ ข้าสำนึกผิดแล้วจริง ๆ ครั้งหน้าไม่กล้าแล้วเจ้าค่ะ”
“คราวหน้าถ้าเจ้าจะทำอะไรก็มาเจรจากับข้าคล้อยหลังคนอื่นได้ บอกเหตุผลของเจ้ามาให้ชัดเจน หาวิธีมาโน้มน้าวข้า ทำอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมาก็ไม่มีปัญหาแล้ว เข้าใจหรือไม่?”
“เจ้าค่ะ ท่านแม่ ข้าเข้าใจแล้ว ถ้าอย่างนั้นเรื่องพี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง กับน้องสะใภ้ห้า…” หลี่ซื่อลองถามหยั่งเชิง
นางถูกตำหนิอย่างรุนแรงมาแล้วยกหนึ่ง คงไม่อาจปล่อยให้คนอื่นรอดตัวไปได้ง่าย ๆ กระมัง?
เย่อวี๋หรานมองนาง “จับโจรต้องเห็นของกลาง จับชู้ต้องจับให้ได้คาหนังคาเขา เข้าใจหรือไม่?”
“เอ้อ…” หลี่ซื่อพลันรู้สึกว่าตัวเองเสียเปรียบ ถ้าก่อนหน้านี้นางไม่ยอมรับ ท่านแม่ไม่มีหลักฐาน อย่างนั้นก็ทำอะไรนางไม่ได้แล้วน่ะสิ?
“เจ้าคิดว่าตัวเองเสียเปรียบอยู่ใช่ไหม?”
“เปล่าเจ้าค่ะ” หลี่ซื่อปฏิเสธทันที
นางคิดแบบนี้ได้ แต่ไม่อาจยอมรับ ล้อเล่นหรือเปล่า ถ้ายอมรับแล้วยังจะมีผลดีอะไรอยู่หรือ?
“เฮอะ เฮอะ!” เย่อวี๋หรานชำเลืองมองนาง กล่าวอย่างแฝงอันตรายว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่ แต่ข้าว่าเจ้าต้องไม่อยากรู้แน่ว่าถ้าเจ้าไม่ยอมรั
