บ ข้าจะจัดการกับเจ้าอย่างไร”
หลี่ซื่อสั่นสะท้าน ไม่กล้าจินตนาการต่อไปแม้แต่น้อย
นางเห็นแม่สามีจะจากไปแล้วก็รีบตามไป “ท่านแม่ ท่านจะไปไหนหรือเจ้าคะ?”
“ไปดูว่าเสี่ยวเม่ยกำลังทำอะไร”
“ข้ารู้เจ้าค่ะ นางอยู่ที่ป่าทางตะวันออกของหมู่บ้าน” หลี่ซื่อรีบกล่าว
เย่อวี๋หรานรู้สึกว่าตนเองประเมินหลี่ซื่อต่ำไปแล้ว “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่านางอยู่ที่ไหน?”
หลี่ซื่อหดคอ รู้สึกกลัวอยู่บ้าง แต่ก็ยังพูดออกไปตามตรง “ข้าเดาเจ้าค่ะ ช่วงนี้มีคนที่เรียกกันว่าคุณชายหม่ามาที่หมู่บ้าน แม่นางน้อยรุ่นเยาว์ในหมู่บ้านล้วนไปชมดูความครึกครื้น ข้าคิดว่าด้วยนิสัยของเสี่ยวเม่ยไม่น่าจะยอมพลาดโอกาสนี้…”
เย่อวี๋หรานเห็นหลี่ซื่อไม่ได้คิดอะไรมากก็ให้นางอยู่เฝ้าเรือน จากนั้นก็ฝากฝังให้ดูแลจูชีที่ลุกขึ้นจากเตียงมาเคลื่อนไหวได้แล้ว แต่ยังไม่สามารถไปไหนมาไหนได้
“ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะท่านแม่ ข้าจะอยู่ที่เรือนรอท่านกลับมา”
เย่อวี๋หรานออกมาจากเรือนแล้วก็มุ่งหน้าไปทางตะวันออกของหมู่บ้าน
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนางโชคดีหรือเปล่า ยังไปไม่ถึงป่าตะวันออก ก็เห็นบัณฑิตที่แต่งกายเช่นมนุษย์แต่นิสัยเหมือนสุนัขขวางทางแม่นางน้อยเยาว์วัยคนหนึ่ง เขากำลังถามอะไรบางอย่าง
แม่นางน้อยมีสีหน้าเขินอาย รับสิ่งของที่เขาส่งมาให้ และตอบกลับไปหนึ่งประโยค
ทั่วทั้งหมู่บ้านสกุลจูแห่งนี้ แม้กระทั่งผ้าฝ้ายเนื้อดีสักหน่อยยังไม่มีใครมีปัญญาใส่ แล้วจะยังมีใครที่สามารถสวมใส่ผ้าแพ
