รไหมเนื้อดีแบบนั้นได้อีกหรือ?
เย่อวี๋หรานจะไม่ทราบว่าเขาเป็นใครได้อย่างไร ครั้นนึกถึงเรื่องที่จูปาเม่ยเป็นแม่นางน้อยที่ยังเด็กถึงเพียงนั้น แต่เขาก็ยังลงมือได้ลง ไฟโทสะของนางก็พลันสุมทรวงขึ้นมา
คราวหนึ่งมอบกำไลเงินปลอมให้จูปาเม่ย ส่วนอีกคราวหนึ่งก็มอบปิ่นเงินให้แม่นางน้อยที่ไหนก็ไม่รู้ เจ้าคนชั่วช้าผู้นี้ ถ้าไม่ให้บทเรียนกับเขาเสียบ้าง นางก็ไม่ขอใช้แซ่เย่แล้ว
เย่อวี๋หรานคว้าท่อนไม้ได้ท่อนหนึ่งก็ปราดเข้าไป “ข้าจะตีเจ้าคนไร้ยางอายที่รังแกแม่นางน้อยบ้านผู้อื่น! ข้าจะตีเจ้าให้ตาย บังอาจมาหลอกลวงเด็กสาวในหมู่บ้านสกุลจู ใครใช้ให้เจ้าหลอก…”
“โอ๊ย! สตรีคลั่งผู้นี้ ทำอะไรของเจ้า?!” กานอี้เซียนคิดไม่ถึงว่าเขาเพียงแค่ถามทาง แต่ด้านหลังพลันมีสตรีคลั่งผู้หนึ่งโผล่ออกมาใช้ท่อนไม้ฟาดเข้าที่ไหล่
เขาอุทานอย่างเจ็บปวดและชักเท้าเตรียมวิ่งหนี
แม่นางน้อยผู้นั้นจำเย่อวี๋หรานได้ในทันที นางตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง กอดสิ่งของในมือแล้วรีบวิ่งหนีไป
มารดามันเถอะ ถ้าถูกจูต้าเหนียงจับได้ นางจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
“ทำอะไรน่ะหรือ? ก็ตีเจ้าคนไร้ยางอาย แต่งกายเหมือนคนแต่ประพฤติตนเหมือนสุนัข รู้จักแต่จะหลอกลวงแม่นางน้อยบ้านคนอื่นอย่างไรเล่า!” เย่อวี๋หรานด่าพลางควงท่อนไม้ในมือ ท่าทางดูดุร้ายอย่างยิ่ง
กานอี้เซียนถูกไล่ตีจนถอยร่นครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ใช่ว่าเขาสู้สตรีชนบทไม่ได้ แต่ความจริงเป็นเพราะเขาคือเซียนที่เพิ่ง
