บทที่ 50 หักส่วนแบ่งอาหารของพวกเขา
“ประเด็นสำคัญก็คือ” หลี่ซื่อเข่นเขี้ยวพูดว่า “ย่าของนางอยากบังคับให้มารดานางขายพี่สาวคนที่สามและพี่สาวคนที่สี่ออกไป จะได้เอาเงินมาให้ลูกพี่ลูกน้องที่เป็นผู้ชายแต่งสะใภ้ จึงลดส่วนแบ่งอาหารของพวกเขา”
เย่อวี๋หรานพลันเข้าใจแล้วว่าทำไมหลี่ซื่อจึงสงสัยว่าหลินซื่อเป็นคนขโมยอาหารไป
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เห็นได้ว่าในเรือนนี้เพิ่งเก็บเสบียงมาได้ปริมาณมากในคราวเดียว แล้วใครเล่าจะไม่หวั่นไหว?
แม้จะไม่อยู่ท้องเท่าข้าว แต่ก็ไม่ใช่โจ๊ก แต่ละมื้อถ้าไม่ใช่แป้งกรอบก็เป็นอาหารประเภทย่างนึ่งผลัดเวียนกันหลากหลาย นี่ก็คือชีวิตในบ้านแม่สามี แต่ว่าบ้านมารดาเล่า?
ก่อนช่วงเก็บเกี่ยวฤดูสารทเดิมก็ยากลำบาก เวลาแบบนี้ยังถูกคนแก่ที่นั่นลดปริมาณอาหาร คนบ้านมารดายังจะมีชีวิตกันอยู่ได้อย่างไร? หัวใจคนเราสร้างขึ้นมาจากเลือดเนื้อ สำหรับหลินซื่อแล้ว บ้านมารดายังมีบิดามารดาพี่สาวน้องสาว จะไม่ร้อนใจได้เชียวหรือ?
สถานการณ์เช่นนี้ จะบังเกิดความคิดที่ไม่ถูกต้องบ้างย่อมเป็นเรื่องปกติ
“แล้วเจ้าล่ะ?” เย่อวี๋หรานไม่เชื่อหรอกว่าหลี่ซื่อจะคิดเช่นนี้ ไม่ใช่ว่า ‘เอาความคิดของตัวเองไปตัดสินคนอื่น’
หลี่ซื่อใจเต้นระทึก
“คราวที่แล้วเจ้าหัวเด็ดตีนขาดก็จะกลับบ้านเดิมให้ได้ หลังจากนั้นก็ไม่ได้กลับ เจ้าไม่มีความคิดอะไรเลยหรือ?”
“ท่านแม่ ข้าไม่ได้ขโมยอาหารในเรือนเลยนะเจ้าคะ” หลี่ซื่อร้อนรน รีบอธิบายทันที
