บทที่ 49 มีคนขโมยมันเทศ
“ต้องเป็นข้าอยู่แล้วสิ ข้ามีพ่อแม่คนเดียวกันกับพวกพี่ ๆ นะเจ้าคะ” จูปาเม่ยตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ
“ผิดแล้ว” เย่อวี๋หรานพูด “พี่สะใภ้ของเจ้าสนิทสนมกับพี่ชายเจ้ายิ่งกว่า”
“จะเป็นไปได้อย่างไร? พวกนางไม่ได้มีพ่อแม่คนเดียวกับพวกเขาเสียหน่อย”
“ใช่ พวกนางกับพี่ชายหลายคนของเจ้าไม่ได้มีพ่อแม่คนเดียวกัน แต่พวกเขามีลูกน้อยที่เชื่อมโยงกันด้วยสายเลือด คนที่จะดูแลพวกเขาต่อไปในยามแก่เฒ่าก็คือลูก ๆ เหล่านั้น เจ้าคิดว่าถึงตอนที่ลูกน้อยค่อย ๆ เติบโตขึ้น พวกเขาจะฟังลูก ๆ หรือจะฟังน้องสาวที่ออกเรือนไปแล้วและไม่ได้เลี้ยงดูพวกเขายามแก่เฒ่ากันล่ะ?”
จูปาเม่ยพลันเงียบงันไป
ต่อให้นางเขลาแค่ไหนก็ทราบว่าเมื่อพี่ชายของนางชราไปก็มีหลาน ๆ เป็นคนดูแล ไม่มีส่วนที่เกี่ยวข้องกับนางเลย
คนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้าน ใครบ้างไม่ได้คลอดลูกออกมาเพื่อการนี้?
กระทั่งบิดามารดาของนางเองก็ให้กำเนิดลูกชายหลายคนก็เพื่อเรื่องนี้เองไม่ใช่หรือ? เพียงแต่มารดาของนางอยากจะส่งนางไปเป็นอนุภรรยามาตลอด ต้องการจะพึ่งพาให้นางเสพโชคลาภวาสนา ฉะนั้นจึงได้ปฏิบัติต่อนางเป็นอย่างดี
“ข้ากำลังสอนวิธีสานสัมพันธ์กับผู้อื่นให้เจ้า เจ้าอยู่ในเรือนตัวเองยังเอาชนะใจพี่สะใภ้ไม่ได้ หากออกไปแล้วจะเกลี้ยกล่อมคนที่มีผลประโยชน์ผูกพันกับเจ้าได้อย่างไร?” เย่อวี๋หรานกล่าว “ตอนนั้นก็เป็นเพราะข้าไม่ได้ผูกใจคนเอาไว้ให้ดี จึงได้มีคนลอบวางกับดัก ทำให้ข้าล
